W jej oczach RAK, w naszych sercach STRACH❗️Uratuj naszą Kalerię!

Czy jest gorszy dramat od śmiertelnej choroby dziecka? Od nowotworu, od garści włosków, zostających na poduszce, od krzyku pełnego cierpienia? Od patrzenia na własne maleństwo i słyszenia słów "rokowania", "rak", "przerzuty..." Tak, jest gorszy dramat - ratować innych, a nie móc uratować własnego dziecka... 

Mojego męża i mnie połączyła miłość do służby na rzecz innych... Od zawsze wiedziałam, że chcę ratować ludzkie życia. Tę misję połączyłam z miłością do zwierząt... Jestem kynologiem, zajmuję się szkoleniem psów, specjalizujących się w poszukiwaniu ludzi. Wielokrotnie brałam udział w akcjach ratowniczych i wyjeżdżałam z nimi na poszukiwanie osób zaginionych.

Podczas jednej z takich wypraw poznałam mojego męża. Jest strażakiem i ratownikiem. Często wyjeżdża na akcje - gasi pożary, pomaga likwidować skutki powodzi i wiele innych rzeczy. Choć niejednokrotnie naraża życie, ani na chwilę nie żałowaliśmy, że wybraliśmy taki zawód, ponieważ praca ratownika to powołanie. Tymczasem znaleźliśmy się w takiej sytuacji, że my, ratownicy, nie możemy uratować swojego dziecka...

Długo walczyliśmy o powiększenie naszej rodziny. Pierwszą ciążę poroniłam, wylaliśmy morze łez... Potem urodziła się nasza starsza córka. Pod koniec roku 2021 okazało się, że znów jestem w ciąży. Była to dla nas najpiękniejsza niespodzianka... Wiedziałam, że na jakiś czas będę musiała zrezygnować z pracy. Gdy pierwszy raz wzięłam córeczkę w ramiona, zrozumiałam, że zrezygnuję dla niej wszystkiego.

Kaleria po grecku znaczy "piękno". Znalazłam to imię w jakiejś książce i bardzo mi się spodobało. Dla mnie córeczka jest nie tylko najpiękniejszą istotą na świecie... Wniosła w nasze życie tyle uczuć, rozpoczęła nowy, piękny rozdział... Obiecałam sobie, że zrobię wszystko, aby Kaleria miała piękne i szczęśliwe życie. Nie sądziłam, że za chwilę będę chciała jednego - tego, aby było zdrowe...

W sierpniu, chwilę po tym, jak nasza malutka skończyła rok, zabrałam ją na badania okresowe. Mój urlop macierzyński dobiegał końca i Kaleria niedługo miała iść do żłobka. Niepokoiła mnie jedna rzecz - dziwny odblask, jasna planka na lewym oczku córeczki. Kiedy powiedziałam to okuliście, nie zapomnę widoku jego twarzy... Myślałam, że to może jakiś stan zapalny albo po prostu taka uroda Kalerii, nic innego mnie nie niepokoiło.

"Pani córka ma nowotwór złośliwy, to siatkówczak" - usłyszałam i przez chwilę miałam wrażenie, że śnię, że to zdanie dotyczy kogoś innego. Dopiero gdy trafiłam z córeczką do szpitala, rozsypałam się na kawałki.  Okazało się, że w lewym oczku Kalerii jest guz, przez który córeczka przestała widzieć! Nowotwór złośliwy, siatkówczak to bardzo rzadki, agresywny nowotwór oczu... Nie tylko odbiera wzrok. Co najgorsze, może dać przerzuty do mózgu. Zaczęła się walka o życie.

Kilka dni później byłam już w samym środku onkologicznego piekła... Praca, żłobek, codzienne życie - wszystko zniknęło. Liczyło się tylko to, że Kaleria jest chora. 22 września córeczka przyjęła pierwszy kurs chemii, potem kolejny i dwa zastrzyki do oka. Jestem przerażona, bo wiem, jakie powikłania może dać chemioterapia w przypadku tak malutkiego dziecka... Jeśli rak da przerzuty do drugiego oczka, Kalerii grozi całkowita utrata wzroku. 

Patrzę na Kalerię i choć uważam się za silną osobę, czasami po prostu zaczynam płakać... Kaleria nie chce jeść, straciła sporo na wadze, wypadły jej włoski... Nie chce się bawić, stała się smutna, ciągle chcę być na rękach.

Zaczęliśmy z mężem szukać ratunku. Znaleźliśmy go w klinice w Szwajcarii, tam córeczka dostanie chemię bezpośrednio do chorych oczek, co oszczędzi jej wielu skutków ubocznych... Tamtejsi lekarze są gotowi nam pomóc i uratować córce wzrok. Mówią, że jest szansa przywrócenie widzenia w lewym oczku. Musimy zrobić wszystko, by nasze maleństwo dostało tę szansę!

Każda osoba jest w głębi duszy ratownikiem. I my szczerze wierzymy, że nam pomożecie. Prosimy o to z całego serca, w imieniu Kalerii i swoim.

Julia, mama Kalerii