Otwórzmy magiczną furtkę, za którą kryje się codzienność bez wózka!

Mimo że nasza historia może Ci się wydawać podobna do wielu innych, które już zdążyłeś przeczytać, to dla nas jest ona absolutnie wyjątkowa, bo dotyczy naszego dziecka. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że gdy Kamilka przyjedzie na świat, stoczy bój o własny życie, zdrowie i przyszłość!

Był początek marca 2012 roku. Snuliśmy plany, jak cudnie będzie spacerować z maluszkiem, kiedy na dworze będzie tak ciepło i słonecznie. Niestety, nie było jej dane tak długo, bezpiecznie doczekać właściwej daty porodu. Córeczka przyszła na świat zaledwie w 21 tygodniu ciąży ze skrajnie niską wagą urodzeniową 550 gramów, miała jedynie 22 centymetry. Była tak maleńka, że trudno było to sobie wyobrazić. Łzy same napływały do oczu, kiedy patrzyliśmy na dziecko, które było mniejsze, niż niektóre lalki. Była na granicy życia i śmierci. Miała niedorozwinięte narządy słuchu, wzroku i oddychania. W medycynie uchodziła jeszcze za płód, nie dziecko…

Miała sklejone powieki, pod którymi nie było jeszcze gałek ocznych, paluszki jak zapałki, nie mogła samodzielnie oddychać, nie miała odruchu ssania. Przez jej przeźroczystą skórę widać było maleńkie kosteczki… Lekarze nie dawali jej szans na przeżycie, a my byliśmy zdruzgotani... Niesamowite szczęście – tak możemy nazwać uczucie, które towarzyszyło nam, kiedy widzieliśmy, że Kamilka ma wielką wolę życia!

Udało się jej przeżyć trzy razy sepsę, żółtaczkę wcześniaczą, a także operację serduszka, którą przeszła, gdy osiągnęła wagę 800 gramów. Wtedy po raz kolejny poczuliśmy ten ogromny strach, tak bardzo baliśmy się, czy operacja się uda. Przecież jej serduszko było wielkości orzecha laskowego, a naczynie krwionośne cieńsze niż ludzki włos! Specjaliści musieli mieć nie tylko okulary powiększające, ale i użyć mikroskopu.

W końcu nadszedł jeden z najpiękniejszych dni naszego życia. Mogliśmy zabrać córeczkę do domu, był 9 sierpnia, a szczęście mieszało się z lękiem, jak damy radę zaopiekować się tak maleńką istotką, po tylu przejściach.

Po wszystkim, co ją spotkało, możemy dziękować losowi, za to, że jest z nami, że tak często widzimy uśmiech na jej twarzy. Są jednak momenty, kiedy widzimy smutek, bo córka ma marzenie, którego sami nie damy rady zrealizować. Wcześniactwo sprawiło, że Kamilka nie chodzi samodzielnie. Może poruszać się jedynie przy pomocy wózka inwalidzkiego lub zrobi kilka kroków przy balkoniku. Córeczka będzie mogła stanąć na własnych nogach, jeśli tylko przejdzie zabieg fibrotomii. Zabieg nie jest refundowany, a jego cena zbyt wysoka, byśmy dali radę pokryć jego koszt sami. Prosimy, pomóż spełnić największe marzenie Kamilki!

Rodzice