Ten dzień okazał się tragedią, która rzutuje na nasze życie do dziś... Pomóż mojemu mężowi odzyskać sprawność po pęknięciu tętniaka!

Jeszcze kilka miesięcy temu nasze życie wyglądało zupełnie zwyczajnie. Rano pośpieszna kawa, kanapki do szkoły, szybki pocałunek w drzwiach i słowa:  „Do zobaczenia wieczorem, kochanie.”

Nie przypuszczałam, że ten dzień, 23 czerwca, Dzień Ojca, na zawsze zmieni wszystko. Tego dnia mój mąż, Karol, wyszedł do pracy jak zawsze. Uśmiechnięty, pełen energii, z planami na popołudnie. Kilka godzin później dowiedziałam się o wypadku w drodze do pracy. Mój mąż był w stanie krytyczny, pękł mu wtedy tętniak...

Z dnia pełnego planów i rodzinnego ciepła została tylko cisza. Karol walczył o życie. Przez wiele tygodni leżał w śpiączce farmakologicznej. Oddychał dzięki maszynom. Każdy dzień zaczynał się i kończył pytaniem: „Czy dziś się obudzi?”. Siedziałam przy jego łóżku, ściskałam jego dłoń i szeptałam: „Wróć do nas… Czekamy na Ciebie...”

Lekarze mówili o jego bardzo ciężkim stanie. Ale Karol się nie poddał. Powoli, bardzo powoli, zaczęły dziać się małe cuda. Najpierw poruszył palcem. Potem lekko drgnęły powieki. A potem, uśmiechnął się. Powoli wraca. Te były chwile, które przywróciły mi wiarę. Zaczęły się miesiące żmudnej walki. Rehabilitacja, nauka mówienia, chodzenia, trzymania łyżki, nauka wszystkiego od początku. Z dnia na dzień coraz częściej widać było błysk w jego oczach, błysk życia.

Dziś Karol jest w domu. Po raz pierwszy od miesięcy zasypiamy obok siebie, nasz synek może przytulić tatę, usłyszeć jego głos. Ale choć to ogromny krok, nasza walka się nie skończyła. Karol wymaga intensywnej neurorehabilitacji w ośrodku w Krakowie, która daje mu realną szansę na odzyskanie sprawności. Bez niej wszystko, co wywalczył, może zostać utracone.

Koszt miesięcznego turnusu to ogromna kwota, której sami nie jesteśmy w stanie udźwignąć. A przecież każdy dzień bez rehabilitacji to krok w tył. Dlatego proszę, pomóżcie nam. Pomóżcie Karolowi znów wstać z łóżka, zrobić pierwszy samodzielny krok, przytulić naszego synka bez pomocy innych. Pomóż nam uwierzyć, że po tej tragedii jeszcze może być normalnie.

Każda złotówka oraz każde dobre słowo to cegiełka w budowaniu jego nowego życia. Bo choć los brutalnie nas doświadczył, Karol nadal walczy z determinacją i ogromną nadzieją. Dziś nasz 7-letni synek każdego dnia patrzy na tatę i mówi: „Tato, dasz radę, prawda?” I wierzymy, że z Waszą pomocą, da radę. 

żona Karola i jego synek