Wciąż próbujemy przebić mur postawiony przez chorobę - pomóż!

Konrad inaczej odbiera świat, dźwięki i obrazy. Inaczej odczuwa dotyk, zapach i ból. Sytuacje, które dla nas są naturalne, dla niego potrafią być koszmarem. Konrad nie mówi, przez co czuje się niezrozumiany i łatwo się denerwuje. Nie jest niegrzeczny – jego frustracja to naturalny odruch. Choroby Konrada sprawiają, że jego umysł stał się więzieniem. Proszę, pomóż nam...

Mój synek ma 10 lat. Kiedy na niego spojrzysz, zobaczysz zdrowego chłopca. Niestety – tak jest tylko na pierwszy rzut oka. Świat Konrada jest inny od naszego, choć staramy się z całych sił dać mu namiastkę normalnego dzieciństwa. Konrad Kaczmarek Wydawało się, że nasz syn urodził się jako zdrowe dziecko. Tak myśleliśmy przez pierwsze półtora roku. Niestety im Konrad był starszy, tym więcej było niepokojących objawów. Nie zaczął mówić, nie potrafił wyrażać swoich potrzeb. Zachowywał się tak, jakby między nim, a światem istniała gruba ściana. Nie reagował na swoje imię, bał się dotyku drugiej osoby. Lekarze postawili diagnozę – autyzm... Musieliśmy nauczyć się żyć z przeciwnikiem, o którym nie mieliśmy bladego pojęcia. Musieliśmy nauczyć się porozumiewać z synkiem. Chociaż nie było to proste, musieliśmy zacząć odczytywać jego potrzeby. Niestety to nie był koniec naszych nieszczęść. Niedługo później doszły kolejne diagnozy – u Konrada stwierdzono padaczkę i nietolerancję pokarmową. Badania w kierunku chorób genetycznych wykazały też, że ma mutację genu MARK2, która znacząco spowalnia jego rozwój. Konrad wymaga ciągłej rehabilitacji i terapii. Do tej pory dzięki ćwiczeniom i ogromnej pracy zaczął pozytywnie reagować na dotyk i na własne imię. To duży postęp.

Wierzymy, że dzięki ciężkiej pracy zacznie mówić. Niestety – terapia Konrada jest bardzo droga. Dalsze badania genetyczne, rehabilitacja i zajęcia z integracji sensorycznej pochłaniają ogromne pieniądze. Przerwanie terapii oznacza natomiast kilka kroków w tył – powrót do punktu wyjścia...

Nie możemy pozwolić, by nasza ciężka praca poszła na marne. Dla naszego dziecka jesteśmy w stanie zrobić wszystko, dlatego prosimy o pomoc, by móc kontynuować terapię i zburzyć mur, który wybudowała choroba. Wierzymy, że któregoś dnia Konrad sam powie “dziękuję” wszystkim osobom, które mu pomogły...

Rodzice