Konstanty walczy o lepsze jutro! Pomóż mu!

Kostek jest moim bohaterem. Codziennie patrzę, jak walczy o oddech, o życie bez bólu, o każdy najmniejszy ruch, który dla większości jest czymś oczywistym. Ta skolioza odbiera mu powietrze, siłę, sprawia niewyobrażalny ból, a jednak on wciąż walczy. Mój dzielny chłopiec, który urodził się zdrowy, który biegał, grał na pianinie, marzył, żeby zostać dyrygentem jak Rubik. Mój mały artysta, moje szczęście.

Jedna chwila zmieniła wszystko. Wypadek, walka o życie, dwanaście minut reanimacji i nagle cały nasz świat runął. Zamiast dzieciństwa pełnego muzyki i planów pojawiła się diagnoza, której żadna mama nigdy nie powinna usłyszeć: encefalopatia niedotleniowo-niedokrwienna, spastyczne porażenie czterokończynowe, padaczka lekooporna, skolioza, osteoporoza… Lista, którą nadal trudno mi wypowiedzieć bez łez.

A jednak to właśnie dzięki Wam, dzięki Waszej dobroci, Waszym otwartym sercom, nie straciłam nadziei. Rehabilitacja, choć tak bardzo kosztowna, pozwala Kosteczkowi żyć, zmniejsza ból, daje szansę na każdy maleńki postęp. To dzięki Waszej pomocy mój synek zaczyna utrzymywać głowę, reaguje, komunikuje się, pokazuje emocje. Każda taka mała „wygrana” jest dla mnie jak promień światła.

Nasze życie to nieustanna walka o sprzęt, o leki, o rehabilitację, o oddech i o jutro. Czasem brakuje mi sił, ale kiedy widzę, jak wiele osób trzyma nas za rękę, wiem, że nie jestem już w tej walce sama.

Chciałabym z całego serca podziękować każdej osobie, która zatrzymała się na chwilę przy historii mojego Kostusia. Dziękuję Wam za każde dobre słowo, za wsparcie, za to, że uwierzyliście w moje dziecko wtedy, kiedy świat tak brutalnie nam się zawalił.

Dziękuję Wam z całego serca. Za każdą złotówkę i za to, że nie przechodzicie obojętnie. Dla Was to może być gest, dla mnie to dowód, że dobro istnieje. A dla Kosteczka to szansa na lepsze jutro. Wierzę, że dobro wraca podwójnie. Wierzę, że razem możemy sprawić, że mój synek będzie żył z mniejszym bólem i większą godnością. Dziękuję z wdzięcznością większą, niż potrafię opisać słowami.

Mama Kostusia