Gonić za rówieśnikami

Często mówi się, że kobieta w ciąży czuje więcej. Ma szósty zmysł, który mówi jej, czy z dzieckiem rosnącym pod jej sercem jest wszystko w porządku. Tak było i z mamą Kubusia, która jeszcze przed wykonaniem dokładnych badań wiedziała, że z jej synkiem jest bardzo źle.

Mama Kubusia zabiegała o badania prenatalne, od kiedy było to tylko możliwe. Ponieważ w trakcie badań ginekologicznych nie wychodziły żadne nieprawidłowości, nie posyłano jej na dalsze. Dopiero w 31 tygodniu ciąży udało się przekonać lekarza prowadzącego. Mama dostała skierowanie na badania prenatalne. Wyniki: rozszczep kręgosłupa płodu, całkowity zanik móżdżku, wodogłowie.

Reszta ciąży to było bicie się  z myślami. Czy dziecko będzie żyło, a jeśli tak, to w jakim stanie przyjdzie mu zmierzyć się z przyszłościa? Jakie są szanse na jego samodzielność? Co dalej...  ?

Kubuś urodził się w 38 tygodniu ciąży poprzez cesarskie cięcie. Po urodzeniu przeszedł operację zamknięcia przepukliny oponowo rdzeniowej. Nie miał wodogłowia. Pojawiło się ono w skutek przebytej operacji. Tak samo jak wstawienie zastawki komorowo-otrzewowej. Ma też za sobą pyloromytomię (zwężenie odźwiernika). Móżdżek Kubuś ma, chociaż rzeczywiście jego objętość jest znacznie mniejsza niż u innych dzieci.

​

Dzisiaj Kubuś ma 2 lata i 2 miesiące. Nie chodzi, ale raczkuje, a nawet staje przy meblach. Nie mówi, ale wyciąga rączki do butelki z mlekiem, zabawek, a szczególnie innych dzieci. Jest niesamowicie towarzyski. Zawsze pogodny i radosny, jeszcze nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego życie nie będzie takie, jak dzieci, do których się uśmiecha.

Walczymy o to, aby Kubuś jak najmniej różnił się od swoich rówieśników. Ponieważ to rehabilitacja jest szansą Kubusia, chcemy zebrać dla niego na turnus rehabilitacyjny i popchnąć krok do przodu, a może dzięki nam Kubusiowi uda się dogonić kiedyś inne dzieci.