Trzymam jej dłoń w milczeniu, aż w końcu usłyszę – „Wróciłam"❗️Pomóż nam walczyć o Lucynę❗️

Jednego dnia żyliśmy jak zawsze. Lucyna spakowała się, sprawdzała, czy wszystko ma. Trzymając jej rękę, powiedziałem, żeby dbała o siebie na wyjeździe. A teraz stoję przy jej łóżku na oddziale zakładu opiekuńczo-leczniczego. Trzymam jej dłoń, zastanawiam się, czy mnie słyszy i tym razem obiecuję, że to ja zadbam o nią. Że ją uratuję.

Była zdrowa, pełna energii. W jednej chwili wszystko się zmieniło. Wystarczył jeden telefon – Lucyna najprawdopodobniej szykowała się do pracy, kiedy dostała krwotoku. Upadła. Leżała na ziemi całą noc, dopóki nie znalazła jej siostra i nie wezwała pogotowia.

Długo czekaliśmy na diagnozę. Za długo. Lekarze wprowadzili moją żonę w stan śpiączki farmakologicznej, z której nie udało się jej wybudzić. Tomograf wykazał rozległy krwotok wewnętrzny. Dlatego dziś moja Lucynka leży w specjalistycznym ośrodku w stanie minimalnej świadomości.

Trwamy tak od sierpnia. Szukaliśmy pomocy wszędzie – w Przemyślu, potem do Rzeszowa do ośrodka neurologicznego. Było ciężko, ponieważ stan żony nie jest jednoznaczny i nie wszędzie spełnialiśmy warunki pobytu. Aktualny pobyt w ZOLu też nie jest stały. Musimy znaleźć ośrodek rehabilitacyjny.

Lucyna nie leży już pod respiratorem, ale ma zniszczone płuca. Jest w stanie minimalnej świadomości – widzimy, że reaguje, czasem poruszy oczami czy zobaczę znów emocje na jej twarzy, ale to nie jest świadomy kontakt, nie taki, jakbyśmy chcieli. Ale to nie jest też stan wegetatywny. Doszło do niedotlenienia, ale jest realna szansa, że Lucyna do nas wróci… Chociaż częściowo.

Niestety, stoimy pod ścianą. Bo gdy moja żona walczy z całych sił, by odzyskać kontrolę nad swoim ciałem, ja walczę o kontrolę nad naszym życiem i o to, by zapewnić jej warunki do leczenia i rehabilitacji – rygorystyczne kwalifikacje, czas oczekiwania, kolejki… Wszystko to kolejne godziny, dni i tygodnie oczekiwania, a czas nas zabija i powoli przekreśla szanse na to, że Lucyna kiedykolwiek znowu świadomie spojrzy na swoich bliskich. Na mnie.

Chwile bez rehabilitacji to chwile stracone na ozdrowienie. Doszliśmy do momentu, w którym całą rodziną musimy poprosić o pomoc. Jeśli uda nam się zebrać środki na prywatny ośrodek, Lucyna będzie mogła w końcu otrzymać pomoc, jakiej potrzebuje. Ale koszty są ogromne – nawet kilkanaście tysięcy miesięcznie!

Dlatego proszę o pomoc. Pomóżcie mi walczyć o moją żonę. O osobę, którą nie myślałem, że mogę tak kochać. O to, żebym trzymając ją znowu za rękę, mógł powiedzieć: „wróciłaś, kochanie”. Pieniądze nigdy nie były dla nas wszystkim, ale teraz to one mogą ocalić moją Lucynę.

Dominik