Pomóżcie mi żyć bez bólu!

Mam ponad 50 lat, życia bez bólu prawie nie znam. Leki przeciwbólowe nie pomagają. Od urodzenia cierpię na krzywicę i osteoporozę. Choroba, która jest ze mną od zawsze, nie tylko zadaje mi cierpienie fizyczne. Wielokrotnie czułam się przez nią brzydka i mało atrakcyjna. W czasach, gdy prawie wszystko trzeba było wystać w kolejkach, mi i moim rodzicom z pewnością nie udało się wystać zdrowia. Krzywica – choroba już prawie w Polsce niespotykana. Mnie towarzyszy od zawsze, zadając ciosy trudne do pokonania.

Już jako dziecko dwa razy miałam złamaną kość udową. Pierwszy raz, gdy miałam 12 lat, drugi, w sanatorium w Zakopanem. Istny żart losu - wyjeżdżając z tego miejsca, miałam być przecież zdrowsza. Myślałam, że ból, który wtedy czułam, pozostanie już tylko smutnym, dziecięcym wspomnieniem. W latach 60-tych i 70-tych medycyna nie była rozwinięta na tyle, by skutecznie mi pomóc. Nie było dostępu do tak wielu leków, a z większości, z których korzystam teraz, nawet jeszcze nie było. Złamania, zrastania, cierpienie. Tak bardzo chciałam wtedy wierzyć, że to minie, że w końcu choroba odpuści. Z czasem było coraz gorzej.

Na skutek złamań moja lewa noga jest o trzy centymetry krótsza. Nie pomogły wkładki w butach, przyszła skolioza kręgosłupa. Byłam taka młoda, jak każdy człowiek w moim wieku, chciałam zawojować świat, ale stan zdrowia powoli, lecz skutecznie to wszystko mi zabierał. Choroba odebrała możliwość pracy, poznania ukochanej osoby, urodzenie dziecka. Kiedy pogodziłam się z chorobą, z tym że już zawsze będzie jak niechciany towarzysz podróży, przyszła kolejna, powodująca dodatkowy ból, a do tego deformująca moje stopy i dłonie.

Był rok 2012. W całym moim życiu tylko przez chwilę myślałam, że ból, który sprawiała mi krzywica i osteoporoza jest najgorszym, jaki można odczuwać. Teraz wiem, że reumatoidalne zapalenie stawów potrafi mu dorównać. Zerwane ścięgna w palcach u rąk nie tylko utrudniają życie, czasem skutecznie odbierają jakiekolwiek chęci. Zaczynam wątpić, jaki sens ma życie w ciągłym cierpieniu, kiedy zdanym jest się na pomoc innym. Choroba przykuła mnie do wózka inwalidzkiego. Bez pomocy mojej siostry nie byłabym w stanie samodzielnie funkcjonować. Już wiem, że choroba się nie zatrzyma. Każdego dnia będzie próbowała mnie pokonać, zadając coraz więcej bólu.

Przeszczep komórek macierzystych już raz mi pomógł. Dzięki ludziom o dobrych sercach uzbierałam potrzebną kwotę na zabieg. Różnica, którą poczułam po podaniu, była nie do opisania. Zaczęłam marzyć o życiu bez bólu i wierzyć, że to naprawdę jest możliwe. Kolejne podanie komórek macierzystych ma być do obu stawów kolanowych, biodrowych, łokciowych, nadgarstków i kręgosłupa. Już niedługo w tych wszystkich miejscach nie będę czuć bólu. Będę mogła spróbować wstać z wózka, sama się ubrać, umyć, spróbować wyjść z domu. Po tych wszystkich latach, kiedy skazana byłam na pomoc innych ludzi, postaram się wyjść na spacer na własnych nogach. Już teraz wiem, że ten moment będzie jednym z najpiękniejszych w moim życiu. Bo czy może być coś piękniejszego, niż w moim wieku spełnić marzenie o samodzielności?

Teraz samodzielna nie jestem. Ważę jedynie 40 kilogramów i bez pomocy nie mogę zrobić prawie nic. Przede wszystkim nie mogę uzbierać pieniędzy na leczenie. W codziennym życiu pomaga mi siostra, za co jestem jej ogromnie wdzięczna. Bez niej zostałabym kompletnie sama. Nie dam rady zdobyć pieniędzy na przeszczep komórek macierzystych – na życie bez bólu. Proszę, nie zostawiaj mnie samej, tak bardzo boje się wiecznego cierpienia.