Miłosz walczy z nowotworem! POMÓŻ MU WYGRAĆ!

Jesteśmy rodzicami pogodnego i wrażliwego Miłosza. Mamą i tatą wspaniałego chłopca, który niemal od pół roku żyje z diagnozą guza kości, która obróciła naszą codzienność w pył, pozostawiając nas z tylko jednym marzeniem, żeby nasz ukochany syn pokonał chorobę.

Po powrocie z ubiegłorocznych wakacji Miłosz zdecydował, że chciałby spróbować swoich sił w piłce nożnej i koszykówce. Podczas meczu testowego w klubie piłkarskim, jak i w trakcie kolejnych treningów i meczów dawał z siebie wszystko. Pod koniec września zaczęło boleć go kolano. Zmartwiliśmy się, ale badanie kontrolne USG nie wykazało żadnych zmian. Uspokoiły nas słowa lekarzy, że to bóle wzrostowe. Pomogły maść przeciwbólowa i przerwa w treningach. Niestety, w grudniu poznaliśmy złą diagnozę.

Kolano bolało tak mocno, że Miłosz zaczął utykać. Udaliśmy się do ortopedy sportowego, który skierował nas natychmiast do szpitala. Odtąd wszystko potoczyło się błyskawicznie. Dni zlewały się z nocami i nawet nie zauważyliśmy kiedy przyszedł nowy rok, a my znaleźliśmy się długotrwale w szpitalu.  Staliśmy się rodzicami poważnie chorego dziecka.

Szereg specjalistycznych badań potwierdził, że w kości udowej Miłosza pojawił się guz. Syn przeszedł operację i rozpoczął wyniszczającą chemioterapię. Sala szpitalna zastąpiła szkołę i jego pokój. Szpital, chociaż tak bardzo tego nie chcieliśmy, stał się domem, w którym spędzamy większość czasu. Jeśli ktoś przypadkiem zajrzy przez przeszklone drzwi naszego oddziału, ujrzy armię małych i wychudzonych dzieci z łysymi główkami i z rurkami, które wychodzą im z ciała. To nasza nowa rzeczywistość.

Z punktu widzenia wiedzy medycznej leczenie Miłosza powinno być proste i skuteczne. Tylko że nic nie idzie podręcznikowo. Pojawia się zbyt wiele komplikacji i zagrożeń, które wymykają się naszej kontroli. Syn ma już 12 lat i przeszedł do szóstej klasy. Z tych 6 miesięcy leczenia, cztery miesiące przeleżał w szpitalu. Chemioterapia przedoperacyjna, operacja wycięcia guza i wszczepienia endoprotezy kolana, oddział intensywna terapia, rehabilitacja i znowu chemia pooperacyjna. I wciąż go badają. Czego jeszcze nie wiedzą!? 

Trwamy z naszym dzieckiem. Pomagamy mu, gdy jest w domu, śpimy w szpitalnym fotelu, czuwamy i dbamy o niego. Odmierzamy czas kapaniem kroplówek. Powtarzamy, żeby wytrzymał, że jeszcze tylko trochę. Jesteśmy razem, gdy widzimy go sponiewieranego huśtawką spadków parametrów i mocnymi dawkami chemii, odartego z dzieciństwa przez chorobę, której nikt z nas się nie spodziewał. Miłosz nie chce, żeby teraz ktokolwiek robił mu zdjęcia. Chciałby wyzdrowieć i móc o tym wszystkim zapomnieć.

Pragniemy odnaleźć właściwe leczenie dla Miłosza. Pragniemy, by wytrzymał do jego końca. Lekarze zasugerowali nam przeprowadzenie kolejnych bardzo drogich i nierefundowanych badań, które zostały zlecone przez szpital.

Choć miało być już z góry, my nadal próbujemy pod nią wejść. Z wiarą, że na szczycie czeka nas rozwiązanie i że wreszcie ktoś powie nam, że nasz syn będzie zdrowy, dlatego prosimy o Wasze wsparcie w opłaceniu szpitalnego badania molekularnego i kosztów leczenia. 

Rodzice Miłosza