Na ratunek Bogdanowi ❤️

Nadzieja. To wciąż jedyne, co trzyma nas w ryzach. Niepewność towarzyszy nam każdego dnia, ale Mały Wojownik wciąż walczy. On, jak nikt inny, doskonale zdaje sobie sprawę, że walka toczy się o najwyższą stawkę.

Bohdan leży na szpitalnym łóżku, właściwie widzę tylko małą, pozbawioną włosów głowę, powoli zbliżam się w jego stronę, a kiedy zaczynam mieć wątpliwości czy oddycha, przyśpieszam i prawie biegnę, by po raz kolejny tego dnia upewnić się, że moje dziecko wciąż oddycha. Sprawdzam to niemalże na każdym kroku, a po podaniu chemioterapii boję się wyjść z sali nawet na 2 minuty, w obawie, że przegapię moment, w którym mogłabym zareagować i wezwać specjalistyczną pomoc. 

Czasem wydaje mi się, że nie mam sił, ale w takich sytuacjach powtarzam sobie, że prowadzę najtrudniejszą batalię o wszystko, co mam.