Nie możemy zabrać jej trudności. Możemy sprawić, że nie będzie z nimi sama – pomocy!

Nadia urodziła się jako wcześniak w 34. tygodniu ciąży – tuż przed moimi urodzinami. Nic nie wskazywało na to, że przyjdzie nam mierzyć się z tak wieloma wyzwaniami. Ciąża przebiegała spokojnie, a badania nie dawały powodów do niepokoju. Do samego końca wierzyliśmy, że wszystko jest w porządku.

Po narodzinach przyszło nam zmierzyć się z rzeczywistością, na którą nikt nie jest gotowy. Kiedy usłyszeliśmy diagnozę – zespół Downa – nasz świat się na chwilę zatrzymał. To, co przyszło cicho, przyniosło ze sobą ogrom emocji i wywróciło naszą codzienność do góry nogami. Musieliśmy nauczyć się na nowo patrzeć w przyszłość i odnajdywać w niej swoje miejsce.

Tamtego dnia zwyczajność cicho się skończyła. Od tej pory czas odmierzały terminy, a życie wypełniły wizyty, badania i stos dokumentów. Spokój gdzieś się rozmył, pozostawiając po sobie lęk, który nie gaśnie.

Dziś nasza cicha bohaterka jest już starsza. Za nią lata walki, której nikt nie widzi, łez, które szybko ocieraliśmy, i odwagi, która rosła razem z nią – dzień po dniu. Codzienność Nadinki różni się od tej, którą znają jej rówieśnicy. Wypełniają ją przede wszystkim terapie, ćwiczenia i stała opieka wielu specjalistów.

Nadinka zaczyna mówić. To coś, o czym jeszcze niedawno mogliśmy tylko marzyć. Każdego dnia pracujemy nad mową, torujemy każdą głoskę, by mogła wybrzmiewać poprawnie – to ogromne wyzwanie, a postępy nie dzieją się same. To efekt setek godzin terapii, suplementacji, odpowiedniej diety i nieustannej pracy.

Często przemierzamy całą Polskę, by trafić w ręce najlepszych specjalistów – bo dla nas liczy się czas i przyszłość córki. Przed Nadią bardzo intensywny czas. Już w czerwcu czeka ją 10-dniowy turnus (mikropolaryzacja, logopedia, terapia ręki, BAK), a kolejny w wakacje.

Niestety, środki z 1,5%, przeznaczane na rozwój córki znikają w zatrważającym tempie. Dają nam tylko chwilę oddechu – chwilę, w której możemy ze spokojniejszą głową walczyć o przyszłość Nadii. Bez dalszej rehabilitacji nasza córka może stracić to, co udało się wypracować małymi krokami każdego dnia. 

Z całego serca dziękujemy za wsparcie, jakie okazaliście nam w poprzedniej zbiórce i prosimy o szansę dla naszej córeczki. Szansę na dalszy rozwój, kolejne postępy i przyszłość, o którą każdego dnia tak dzielnie walczy.

Nawet najmniejsza wpłata ma ogromne znaczenie – bo kiedy pomaga wiele osób, możemy zdziałać naprawdę wiele. Jeśli jednak nie możesz pomóc finansowo, udostępnij – to nic nie kosztuje, a dla nas może zmienić wszystko. Dziękujemy z całego serca za każdą pomoc. To dzięki Wam Nadia ma szansę iść dalej.

Rodzice Nadii