Serduszko, które nie ma siły bić - Nadia potrzebuje pomocy!

Sine usta, powieki i paluszki to była codzienność u mojej małej córeczki. Od urodzenia walczyła o każdy haust powietrza... Kiedy zaczynaliśmy naszą pierwszą wspólną walkę o Nadię, miała zaledwie 4 miesiące - wtedy pomogliście nam po raz pierwszy. Dzisiaj życie Nadii znów wisi na włosku, jej serduszko potrzebuje kolejnego zabiegu! Ponownie błagam o pomoc - pomóżcie uratować moje dziecko...

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że sposób leczenia stosowany w wielu przypadkach w Polsce nie tak często stosowany w wiodących ośrodkach na świecie, ślepo zaufałam lekarzom, przez co omal nie straciłam Nadusi... Moje dziecko balansowało na granicy życia i śmierci, gdy dowiedziałam się o Edwardzie Malcu – kardiochirurgu, który z doskonałymi efektami operuje chore serca dzieci. Profesor od razu powiedział, że on Nadię będzie leczył inaczej i że zabieg, który wykonano córeczce w kraju, jest zarezerwowany dla dzieci w skrajnie ciężki stanie. Prof. Malec go nie wykonuje bo uważa, że operacja Norwooda jest lepszym rozwiązaniem, dającym większe szanse na przeżycie dziecka.

Niestety czasu cofnąć się nie dało, mieliśmy tylko nadzieję, że Nadia wytrzyma do drugiej operacji, podczas której profesor miał wykonać dwa zabiegi w jednym: operację Glenna z elementami operacji Norwooda. Wiedzieliśmy, że takie połączenie jest bardzo ryzykowne, że wiele dzieci operowanych w Polsce nie przeżyło po tak skomplikowanym zabiegu, ale nie mieliśmy innego wyjścia...  Jedyna droga, by Nadia mogła żyć, wiodła do Muenster. Wtedy zaufałam prof. Malcowi i wiem, że to była najlepsza decyzja.

Dzięki Wam zebraliśmy pieniądze, które pozwoliły wyjechać nam do Niemiec, by tam walczyć o życie Nadii. Świadomość, że oddajemy dziecko na tak poważny zabieg była straszna, potęgowała ją złość, że gdybyśmy tylko wiedzieli wcześniej, gdybyśmy może więcej pytali, a może sami szukali, wiedzielibyśmy, że to leczenie od początku mogło wyglądać inaczej. Musieliśmy jednak mieć nadzieję, że mimo wszystko córeczka zostanie ocalona....

Z fioletową jak węgierka, umierającą Nadią niemalże w ostatniej chwili trafiliśmy do Kliniki w niemieckim Muenster. Podpisaliśmy konieczne dokumenty i oddaliśmy nasze najukochańsze dziecko w ręce obcych ludzi, z wiarą, że będą walczyć o nie jak o swoje własne. Uprzedzono nas, że zabieg może trwać nawet kilkanaście godzin, że to będzie trudna operacja. Po trzech godzinach zadzwonił telefon, baliśmy się najgorszego. Usłyszeliśmy, że już po wszystkim, że operacja się zakończyła i przebiegła po myśli lekarzy a Nadia oddycha samodzielnie! Nie potrzebowała wsparcia respiratora i mogliśmy do niej iść i już zostać. Nasza mała, dzielna córeczka poradziła sobie znakomicie, po 12 dniach mogliśmy wrócić do domu.

Dziś nasza mała dziewczynka wydaje się nie pamiętać chwil spędzonych w szpitalu. Zaczyna chodzić, dużo mówi, a uśmiech z jej twarzy nie znika. Choć na pierwszy rzut oka wygląda jak zdrowa dziewczynka, to jednak jej serduszko dalekie jest od ideału… Ciągle jest zagrożeniem dla kruchego życia, dlatego znów tu jesteśmy, znów prosimy o pomoc...

Nadia ma przewężenie w obrębie tętnicy płucnej oraz naczynia krążenia obocznego. Aby jej serce pracowało jak najlepiej, konieczny jest zabieg cewnikowania, w czasie którego lekarze poszerzą zwężenia oraz zamkną niepotrzebne naczynia. Cewnikowanie powinno odbyć się nie później niż do końca tego roku! Nie wyobrażamy sobie, by wykonywał je ktoś inny, niż prof. Malec. To właśnie on uratował Nadię, gdy inni nie widzieli nadziei, gdy sytuacja wydawała się beznadziejna...

To właśnie w Muenster już raz dokonano cudu - ocalono naszą córkę. Prosimy, pomóżcie  nam pojechać tam znów, pomóżcie ratować serce Nadii… Wiem, że to także Wam zawdzięczamy jej życie dlatego prosimy - nie zostawiajcie nas teraz samych…

Aleksandra, mama Nadii