W 21. tygodniu ciąży usłyszeliśmy diagnozę, która zmieniła nasz świat... Prosimy, pomóż w walce o sprawność Oskarka!

Większość siedmioletnich chłopców marzy o grze w piłkę, jeździe na rowerze czy hulajnodze. Dla mojego synka Oskara te marzenia mają zupełnie inny wymiar. Każdy samodzielny krok, każdy postęp i każda nowa umiejętność są efektem lat ciężkiej pracy, codziennej rehabilitacji i ogromnej determinacji.

W 21. tygodniu ciąży podczas badania USG usłyszeliśmy diagnozę, która na zawsze odmieniła nasze życie – rozszczep kręgosłupa w odcinku lędźwiowym L4–L5 z otwartą przepukliną oponowo-rdzeniową. Wylaliśmy morze łez, nie mogliśmy się z tym pogodzić. Bo jak oswoić się z myślą, że nasze dziecko nie będzie nigdy zdrowe? Że już na starcie los potraktował go tak okrutnie...? W głowie milion myśli, strach, rozpacz i przed oczami obraz niepełnosprawnego dziecka, naszego dziecka...

Oskar urodził się w wyniku zaplanowanego cesarskiego cięcia. Na sali porodowej widziałam go jedynie przez 2 sekundy. Położna mi go pokazała, pocałowałam go i od razu zabrano go, żeby zaopatrzyć przepuklinę na plecach. Już w pierwszej dobie życia Oskar przeszedł operację ratującą życie – zamknięcie przepukliny oponowo-rdzeniowej.

Następnie spędził dwa i pół tygodnia w szpitalu, w tym tydzień na oddziale intensywnej terapii. Kolejne miesiące upłynęły pod znakiem częstych badań i ogromnego lęku o to, czy narastające wodogłowie będzie wymagało wszczepienia zastawki. Na szczęście udało się tego uniknąć.

Niestety rozszczep kręgosłupa nie był jedynym wyzwaniem. Oskar zmaga się również z malformacją Chiari. Syn nie czuje swoich stóp i nie potrafi nimi poruszać. Od pierwszych tygodni życia rehabilitacja stała się częścią naszej codzienności. Zaraz po wyjściu ze szpitala rozpoczęliśmy terapię metodą Vojty. Oprócz regularnych wizyt wykonywałam z Oskarem ćwiczenia w domu trzy razy dziennie, ponieważ tylko systematyczna praca daje szansę na rozwój.

Dwa lata temu Oskar przeszedł kolejną trudną operację. W miejscu rozszczepu powstała odleżyna, której nie udało się wygoić mimo leczenia. Konieczne było jej wycięcie wraz z kością guziczną z powodu martwicy tkanek. Mimo wszystkich przeciwności Oskar każdego dnia udowadnia, że się nie poddaje.

Dzięki intensywnej rehabilitacji na początku tego roku po raz pierwszy samodzielnie stanął bez podtrzymywania. Niedługo później zrobił również swoje pierwsze samodzielne kroki bez użycia trójnogów. To były chwile, na które czekaliśmy przez siedem lat.

Aby mógł stać i chodzić, potrzebuje specjalistycznych ortez, które stabilizują jego wiotkie nogi. Na co dzień porusza się częściowo przy pomocy trójnogów, częściowo na wózku inwalidzkim, a czasem potrafi przejść kilka samodzielnych kroków. Dla wielu osób to niewielka odległość. Dla nas – ogromne zwycięstwo.

Oskar jest pogodnym, uśmiechniętym i pełnym energii chłopcem. Uwielbia książki, komiksy, klocki, puzzle, zabawę ciastoliną i w piaskownicy. Jest wytrwały i zawsze walczy do końca. Regularna rehabilitacja jest dla naszego synka koniecznością. Pozwala wzmacniać mięśnie, zapobiegać ich zanikowi, kontrolować postawę ciała, stan kręgosłupa i bioder oraz odpowiednio dostosowywać ćwiczenia do jego rozwoju. Równie ważna jest terapia blizny, która pomaga zmniejszyć ból i zapobiega powstawaniu zrostów wewnętrznych.

Jesteśmy Wam bardzo wdzięczni za całe dotychczasowe wsparcie. Niestety, walka o zdrowie i sprawność naszego synka wciąż trwa, dlatego prosimy: bądźcie z nami dalej!

Wiemy, że przed Oskarem jeszcze długa droga. Wierzymy jednak, że dzięki systematycznej rehabilitacji będzie mógł stawiać kolejne kroki i z każdym dniem być coraz bardziej samodzielny. Każda wpłata, każde udostępnienie i każde dobre słowo przybliżają naszego synka do spełnienia marzeń, które dla innych dzieci są codziennością. Z całego serca dziękujemy za każdą okazaną pomoc i za to, że jesteście z nami w tej walce!

Rodzice