Nie chcę być ciężarem

Mam na imię Patryk i mam 10 lat, a za sobą już 20 zabiegów operacyjnych. Ilości infekcji już nie liczę. Wiem jednak, że od jakiegoś czasu powinienem liczyć coś innego, zdecydowanie ważniejszego przy moim porażeniu mózgowym, wodogłowiu i padaczce lekoopornej - to liczenie kilogramów.


Nie chcę schudnąć, ani nie chcę być modelem, chcę tylko, by moja mama nadal mogła mnie unieść na rękach i zanieść do łazienki, do pokoju na piętro, czy na dwór, choć raz na jakiś czas. Każdego dnia robię się cięższy. Mój wózek waży kilkanaście kilogramów. Ja już ważę ponad 30 kg. Moja mam nie ma już siły, jestem za ciężki, dlatego coraz rzadziej oglądam świat...




Patryk urodził się przedwcześnie w 24 tygodniu z wagą 600 gram. Dopiero po 1 roku i 3 miesiącach poznał swój dom. Tam czekał na niego kolorowy pokoik i własne łóżeczko. W wyniku powikłań po ratujących życie operacjach, poza porażeniem mózgowym, wodogłowiem i padaczką  - niedowidzi, niedosłyszy i ma kilka innych schorzeń. Dzięki intensywnej rehabilitacji samodzielnie siedzi i zaczyna stać z pomocą, ale 95% czasu poza spaniem spędza na wózku inwalidzkim. Mieszka w domu wielorodzinnym z niezliczona ilością schodów i nie ma możliwości, by zapewnić mu nowy dom, parterowy, dostosowany do jego potrzeb.




Dla nas winda, to ułatwienie w codziennym życiu. Nie musimy dźwigać kilkukilogramowych zakupów po schodach. Dla Patryka to powrót do „ świata żywych”. Dzięki windzie będzie mógł swobodnie przemieszczać  się z jednej kondygnacji na drugą, uczestniczyć w życiu rodzinnym, w życiu sąsiadów, dzieci z okolicy.  Rodzina Patryka starała się o windę ponad 2 lata i w tym roku prośba została rozpatrzona pozytywnie. Otrzymali pozwolenie na zamontowanie urządzenia oraz wsparcie finansowe z powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Zrobiono kosztorys windy z montażem i wtedy pojawiła się kwota niemożliwa do zdobycia wśród rodziny i bliskich, bo opłacenie rehabilitacji, leków oraz sprzętu ortopedycznego niezbędnego do życia, już w znacznym stopniu uszczupla skromny rodziny budżet. Patryś przeszedł już wiele. Żyje i chciałby z wywalczonego życia korzystać, ale uda mu się to tylko z pomocą dobrych ludzi. Mama serce ma wielkie, ale siłą woli i dobrocią nie pokona schodów kilka razy na dobę na zmianę niosąc wózek, czy Patryka. Schody już nie są dla niej wyzwaniem jak przez ostatnie 10 lat - teraz są barierą nie do pokonania. Nie zwrócimy zdrowia Patrykowi, ani nie cofniemy kłopotów z kręgosłupem mamy, ale możemy dać obojgu swobodę i wolność, by codzienność miała o kilkadziesiąt schodów mniej i dwa uśmiechy radości więcej.