Modlitwa o pomoc. Potrzebny wózek dla Pawła - szansa minie 15 listopada!

Walczymy o wózek dla Pawła! Udało się uzyskać dofinansowanie w wysokości 4500 złotych z PFRON-u – niestety, do uzbierania wciąż jest bardzo duża kwota. Paweł musi mieć całość środków do 15 listopada, inaczej dofinansowanie przepadnie… To od nas zależy, czy będzie mógł skorzystać z tej szansy, czy ją straci. Paweł z całego serca prosi o pomoc. Przeczytaj jego historię, razem możemy odmienić to życie!

Mam na imię Paweł i mam 40 lat. Kiedyś – w życiu, które prowadziłem do niedawna – byłem cieślą. Bardzo lubiłem swoją pracę. Teraz jest tylko wspomnieniem…

Lubiłem też sport. Moim marzeniem była praca na wysokościach, 40, 80 pięter… Dziś nie byłbym w stanie przejść kilku schodów. Nie mogę nawet wstać. Poruszam się tylko na wózku, na który rzuciła mnie choroba. Od momentu, gdy zachorowałem, skończyło się wszystko – praca, moje życie prywatne, marzenia, plany... Zostały nieprzespane noce, ból i strach, co przyniesie jutro, czy nie będzie gorzej?

Choroba atakuje w okrutny sposób. Często przerywa życie w jednej chwili, a czasami zbiera siły, by atakować i niszczyć powoli, dzień po dniu. Kiedyś byłem zwyczajnym, zdrowym człowiekiem. Bardzo za tą zwyczajnością tęsknię… 6 lat temu w moje życie wkroczył ból – zaczęło się od mrowienia w rękach i nogach. Potem zrobiłem się bardzo słaby, ręce i nogi coraz ciężej było podnosić, odmawiały mi posłuszeństwa. Szukałem pomocy – poszedłem do lekarza pierwszego kontaktu, potem do neurologa. Dostałem leki przeciwbólowe, które jednak nie pomogły i skierowanie na rezonans. Mój stan zdrowia pogarszał się, byłem coraz słabszy, a ból narastał z każdym dniem… Ból był tak silny, że nie mogłem spać, chodzić, żyć.

Wyniki badań wskazały na dyskopatię, przepuklinę i zwyrodnienie kręgosłupa. Było coraz gorzej. Trafiłem do szpitala. Wypisano mnie z diagnozą – neuropatia. Choroba nerwów obwodowych, powodująca straszny ból… Krótko po wypisie ze szpitala przewróciłem się na ulicy. Mięśnie były już tak słabe, że nie dałem rady podnieść się o własnych siłach. Któregoś dnia nie byłem już w stanie wstać z łóżka… Tak zostało do dziś.

Moje nogi już nie działają. Zamiast nich są koła wózka inwalidzkiego. Nie ma sposobu, by cofnąć chorobę – jest tylko sposób, by powstrzymać jej postęp. Rehabilitacja. Bez niej nie byłbym w stanie funkcjonować.

Poruszam się na zwyczajnym wózku, ale potrzebny jest mi inny, elektryczny. Dzięki niemu będę bardziej samodzielny, będę mógł więcej rzeczy załatwić wokół siebie… Będę mógł też intensywnie się rehabilitować. Dziś po ćwiczeniach nie jestem w stanie manewrować normalnym wózkiem… Nie mogę ruszyć ręką ani nogą.

Każdy mój dzień to cierpienie i staranie o łatwiejsze jutro… Nie zamierzam jednak się poddać. Dziękuję Bogu za każdy dzień, który udaje mi się przeżyć bez bólu. Kocham życie, uważam, że nie ma nic piękniejszego… Dziś sport jest tylko wspomnieniem, ale wciąż lubię muzykę, architekturę i pomoc innym – uważam, że nie ma nic piękniejszego. Wiara daje mi siłę do dalszej walki.

Trudno jest prosić o pomoc, niestety, ja nie mam wyjścia. Bez Ciebie nie dam rady uzbierać pieniędzy na potrzebny mi wózek. Boję się, że dofinansowanie przepadnie. Z całego serca proszę o wsparcie, bym mógł jeszcze trochę cieszyć się życiem mimo niepełnosprawności… Ze swojej strony obiecuję pamięć w modlitwie. Bóg zapłać za wszystkie dobre serca, które zrozumieją moją sytuację i pomogą mi w potrzebie.