Jak mam żyć po wylewie? Pomożesz mi powiedzieć pierwsze słowo?

Mimo tego wszystkiego, co przeżyliśmy przez te pół roku, Paweł żyje i chce żyć. Kurczowo trzyma się tego życia. Niektórzy patrzyli na mnie z politowaniem, inni ukradkiem stukali się w czoło, kiedy mówiłam, że on będzie żył. W dniu 01.04.2017r. mój syn przeszedł ciężki udar niedokrwienny pnia mózgu z wtórnym ukrwotocznieniem...

Jest to stan przez lekarzy określany wegetatywny z tetraplegią. Oddycha za pomocą respiratora, odżywiany jest przez PEG... Jego chorobę przepłaciłam ostrym zawałem serca, ale pozbierałam się szybko, bo jestem jego matką i jestem mu potrzebna!

Mimo że syn szybko uzyskał pomoc medyczną – karetka pogotowia, transport lotniczym pogotowiem ratunkowym do szpitala na SOR, stan jest ciężki.
Na oddziale udarowym, już po ustabilizowaniu syna, usłyszeliśmy najstraszniejsze słowa… Zostały mu godziny życia!

Świat dla nas zatrzymał się w miejscu. Przez 2,5 miesiąca, kiedy Paweł przebywał na oddziale Intensywnej Opieki Medycznej, był to czas ciągłego balansowania pomiędzy życiem i śmiercią. Jeden dzień w miarę stabilny, następny diametralnie inny – temperatura, zapalenie dróg moczowych, zapalenie płuc.

Zrobiono badanie genetyczne, by dowiedzieć się, dlaczego w tak młodym wieku przeszedł tak straszny udar. Okazało się, że Paweł ma mutację genu MTHFR i trombofilię. Do czasu udaru pracował jako kierowca busa, jeździł po całej europie. Miał narzeczoną i plany na przyszłość, ślub, wspólne zamieszkanie. W jednej chwili wszystko przestało być ważne. Ważne było, by przeżył kolejny dzień i kolejny...

Paweł w listopadzie ubiegłego roku został wypisany do domu. Przechodzi intensywną rehabilitację. Dzięki miłości i pielęgnacji oraz opiece robi ogromne postępy. Jest odłączany od respiratora, na razie na kilka godzin w ciągu dnia, ale to i tak ogromny sukces.

Największym problemem jest kontakt z otoczeniem. Po udarze nie mówi, nie może też porozumiewać się w inny sposób, ponieważ porusza tylko oczami. Może mu pomóc Cyber-eye. Jest to system do komunikacji pozawerbalnej i neurorehabilitacji osób z dysfunkcjami neurologicznymi i zaburzeniami rozwoju. System ten przeznaczony jest dla chorych mogących komunikować się jedynie za pomocą wzroku.

Paweł pomyślnie przeszedł testy na Cyber-oko. Koszt tego urządzenia to ponad 24 tys. zł. Jest to ogromna kwota przekraczająca możliwości finansowe rodziny. Jeżeli możesz dorzucić choć jedną złotówkę do zbiórki na C-eye. Daj szansę Pawłowi na kontakt ze światem.

Wiem, że czeka nas jeszcze długa droga. Wiele łez i bólu przed nami. Długa i ciężka rehabilitacja, ale przejdziemy to razem z Waszą pomocą, ludzi dobrych życzliwych i wielkiego serca, otwartych i wrażliwych na cierpienie innych. Wierzę, że przed nami są jeszcze dobre dni. Dzięki Waszej pomocy jest szansa, że wróci do zdrowia i do domu.
Proszę.

Matka