Umysł zamknięty w klatce chorego ciała... Pomóż Radkowi się z niej wydostać!

Patrzę w jego oczy i wiem, że mnie rozumie. Zresztą mówią o tym wszyscy lekarze. Mój syn uwięziony jest w swoim ciele, przez co cierpi nie tylko fizycznie, ale też psychicznie... Ta świadomość łamie mi serce, ale równocześnie pozwala walczyć, wciąż i wciąż. 

Mimo intensywnej rehabilitacji, mimo tego, że leczeniu i kolejnym konsultacjom podporządkowaliśmy naszą codzienność, Radek nie siedzi, nie chodzi i nie mówi. A wiem, że tak bardzo by chciał... Nadzieję na lepsze jutro daje nam specjalne urządzenie do komunikacji. Dzięki niemu Radek mógłby wreszcie się z nami porozumieć. Czekaliśmy na to tyle lat! Świadomość, że na przeszkodzie stoją nam pieniądze, mnie zabija! Nie mogę na to pozwolić! Dlatego proszę, pomóż nam!