Aboh Chris-Neymar Kouadio, 3 latka

5 lutego 2024 roku, gdy wzięłam Chrisa na ręce, wyczułam coś twardego po prawej stronie brzuszka. Syn płakał. Spojrzeliśmy na siebie z mężem i od razu wezwaliśmy pogotowie. Po reakcji lekarzy w szpitalu już tego samego dnia wiedzieliśmy, że dzieje się coś złego... Po kilku dniach dowiedzieliśmy się, że to rak nerki - nefroblastoma.

Świat w jednej chwili pęka na pół – na ten „przed” i ten „po diagnozie”. Nie ma większego strachu niż ten, że możesz stracić swoje dziecko… Że rak może zabrać to, co w Twoim życiu najcenniejsze. Wszystko znika - zostają tylko łzy. To uczucie paraliżuje, ale też zmusza do walki – bo dla dziecka jesteś gotów zrobić wszystko.

Niestety - wraz z guzem trzeba było też usunąć całą nerkę... Potem zchemioterapia i 6 miesięcy walki. 19 września usłyszeliśmy upragnione słowa - jest czysto... Po 5 miesiącach od zakończenia leczenia zauważyłam pogorszenie stanu synka... U Chrisa nastąpiła wznowa choroby, w ciągu mniej niż 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Wiedzieliśmy już, że sytuacja jest bardzo, bardzo zła...

Niestety okazało się, że synek jest bardzo ciężkim przypadkiem, a ryzyko kolejnych nawrotów jest wysokie... Chcąc zapewnić Chrisowi szansę na życie, podjęliśmy decyzję o wyjeździe do szpitala dziecięcego w Izraelu, gdzie leczy się wiele dzieci chorych onkologicznie. Przekonało nas jedno - wskaźnik przeżywalności dzieci z nefroblastomą wynosi tam aż 95%. Tyle szans na życie ma nasz syn.

Przeprowadzka z trójką dzieci do obcego kraju, bez znajomości języka, nie była łatwa. Nie boimy się jednak zmiany, nie boimy się wojny, boimy się tylko jednego - że nowotwór wygra... Kurczowo trzymamy się nadziei, że nasz mały wojownik wyzdrowieje i jeszcze zadziwi ten świat. 

Chris tak kocha życie i ludzi. Uwielbia też koparki, traktory, dźwigi, wywrotki, betoniarki... Śmiejemy się, że na pewno będzie budował domy, jak dorośnie. Aby tak się stało, musi jednak dorosnąć. Aby dorosnąć, musi żyć... 

Za każde wsparcie naszej walki dziękuję Wam z całego serca.

Mama