Nierówna walka z wcześniactwem. Pomagamy Romkowi!

Wcześniactwo, tak bardzo się go bałam. Wiedziałam, że 32 tydzien ciąży to mimo wszystko zdecydowanie za wcześnie, by bezpiecznie przyjść na świat. Romek od razu po narodzinach trafił pod respirator, jednak nawet najlepsza opieka lekarska, nie była w stanie zapobiec temu, że w 27 dobie życia doszło do zatrzymania akcji serca. Czy się bałam? Umierałam razem z nim, ze strachu, z poczucia bezsilności, bo sama nie byłam w stanie zrobić nic, by uratować moje ukochane dziecko... Po dwóch miesiącach spędzonych na OIOM-ie, synek trafił do Akademii Medycznej w Gdańsku.  Tam po badaniach i obserwacji po kolejnych dwóch miesiącach został wypisany do domu w stanie ogólnym dobrym.

Wcześniactwo pociągnęło za sobą wiele konsekwencji. Jesteśmy pod kontrolą licznych specjalistów, mimo to zaczął mówić dopiero w wieku prawie 5-lat, chodzić w wieku 6, choć nadal towarzyszy mu koślawość stóp... Prócz Romka mam jeszcze trójkę dzieci. Każde z nich ma swoje potrzeby, jednak to syn potrzebuje intensywnej rehabilitacji, terapii z psychologiem i logopedą. Dla mnie każda pomoc będzie cennym wsparciem - wsparciem, dzięki któremu mój Romek ma szansę stać się bardziej samodzielnym dzieckiem. 

Karolina, mama