DMD – śmiertelna choroba mięśni kontra 7-letni Szymek! Pomóż, każda złotówka ma znaczenie!

Aktualizacje

• 31 marca 2026

  Zbiórka stanęła w miejscu... Prosimy, uratujcie naszego dzielnego synka!

  Zbiórka naszego synka, chorego na DMD, trwa już rok i cztery miesiące. Walczymy o 17 milionów złotych na jedyną w tym momencie szansę - terapię genową, która może uratować jego życie. W tempie, w jakim udało nam się dotychczas zbierać środki, zbiórka może potrwać jeszcze sześć lat. Szymek nie ma tyle czasu...

  Zbiórka stanęła w miejscu, a my nie wiemy, gdzie pukać, do jakich drzwi, kogo prosić jeszcze o pomoc. Często nie mamy już sił... Praca, opieka nad Szymkiem, terapie, rehabilitacje, wizyty lekarskie, starsze córki, zbiórka, różne akcje – wszystko spoczywa na naszych barkach. Jesteśmy wyczerpani, a czas ucieka.

  

  Stan synka pogarsza się z każdym dniem. Zwykłe wstanie z podłogi staje się coraz trudniejsze, dystanse, które może pokonać, są coraz krótsze, a bóle nóg odbierają mu siły. Sterydy dają chwilową energię, ale wprowadzają w organizmie Szymka katastrofalne skutki... Osteoporoza, która atakuje kości, a wątroba jest coraz bardziej obciążona.  

  Nie jesteśmy już najmłodsi, a jeśli nie uda nam się zebrać funduszy na terapię genową na czas, za kilkanaście lat Szymek może wymagać całodobowej opieki. Co się wtedy stanie z naszym synem, jeśli my w tym czasie sami będziemy potrzebowali pomocy? To są pytania, które dręczą nas każdego dnia...

  Prosimy o pomoc! Nie możemy się poddać! Każde wasze wsparcie to szansa dla Szymka na życie, a dla nas nadzieja i wiatr w żagle, żeby walczyć, żeby się nie poddawać. Dla niego, dla naszego jedynego syna.

  Rodzice, Ola i Maciej

• 9 marca 2026

  Jestem mamą, która walczy o ŻYCIE swojego dziecka❗️Błagam o pomoc...

  Gdyby ktoś powiedział mi, że mogę oddać własne życie, żeby uratować mojego synka – nie zawahałabym się ani przez sekundę. Każda mama zrobiłaby to samo.

  Mówi się, że kobiety to „słaba płeć”. Ale tylko matka wie, ile siły potrafi mieć kobiece serce. Ile potrafi wytrzymać, gdy chodzi o życie jej dziecka.

  Mój synek Szymon choruje na dystrofię mięśniową Duchenne’a, chorobę, która wyniszcza go każdego dnia. Jedyną szansą na jego przyszłość jest kosztowne leczenie… Leczenie, które kosztuje 17 milionów. Nie stać mnie, by ocalić życie mojego jedynego syna!

  

  W świecie Szymonka kobiety są niezwykle ważne. Ja, jego dwie siostry, babcie, ciocie, nauczycielki, rehabilitantki i lekarki. To właśnie kobiece dłonie podnoszą go, wspierają, przytulają i dodają mu odwagi w codziennej walce z chorobą.

  Szymon jest jeszcze małym chłopcem, ale ma w sobie ogromną wrażliwość. Potrafi zauważyć nową fryzurę siostry albo spojrzeć na mnie i powiedzieć z uśmiechem: „Mamo, jak ładnie Ci w tej sukience… Zakładaj ją częściej”. 

  W takich chwilach widzę po prostu mojego synka – chłopca, który chciałby dorastać, cieszyć się dzieciństwem i kiedyś stać się dobrym, wrażliwym mężczyzną. Dlatego z okazji wczorajszego Dnia Kobiet, jako mama, proszę z całego serca…

  Pomóżcie mi dać Szymonowi szansę dorosnąć. Szansę, aby kiedyś sam mógł wręczyć komuś kwiaty z okazji Dnia Kobiet.

  Każde wsparcie ma ogromne znaczenie.
  Każde udostępnienie pomaga nam iść dalej w tej trudnej walce.

  Dziękuję z całego serca za każdą pomoc i każdą dobrą myśl. 

  Mama Szymonka – Ola

  Czytaj dalej
• 9 lutego 2026

  Walczymy o życie jedynego synka❗️Błagamy, pomóż...

  "Nadal pamiętam Twój pierwszy dzień w domu, synku. Byliśmy bardzo szczęśliwi i zakochani w Tobie od pierwszego wejrzenia. Od pierwszej chwili. Dwie córki śpiące w pokoju obok, a teraz Ty, nasz ukochany syn, brakujący element układanki. Czuliśmy się, jakbyśmy wygrali los na loterii, jakby los uśmiechał się do nas bardzo szeroko. Czuliśmy, że mamy już wszystko.

  Wydawało nam się, że to szczęście będzie trwało wiecznie.

  Nie trwało jednak długo. Los, który dał nam Ciebie, okazał się bardzo przewrotny. Choroba, z którą przyszło Ci się zmierzyć, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dotyka przede wszystkim chłopców. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, jaką batalię będziemy musieli stoczyć i że będzie to walka o coś najcenniejszego na świecie – o Twoje życie.

  Teraz masz już prawie osiem lat. Wciąż śpisz tak słodko jak wtedy, gdy byłeś maluszkiem. Nie jesteś świadomy tego, z jak trudnym przeciwnikiem musisz się mierzyć. A my nie ustajemy w walce o Ciebie ani na chwilę.

  

  Niestety czas nie jest naszym sprzymierzeńcem. Dystrofia postępuje z dnia na dzień. Przechodzisz już coraz krótsze dystanse. Pojawiają się zmiany w mięśniach, w kościach, w postawie ciała w obrębie kręgosłupa, przykurcze są dla Ciebie coraz bardziej dokuczliwe. 

  Przez to nie możesz biegać, skakać ani się wspinać, nie umiesz jeździć na rowerze czy hulajnodze. Twoje dzieciństwo wygląda inaczej, niż dzieciństwo rówieśników. Codzienne aktywności, które dla innych są oczywiste, dla Ciebie są albo ogromnym wyzwaniem, albo są całkowicie nieosiągalne.

  Boimy się z tatą najbardziej tego, co przyniesie przyszłość, że nie zdążymy z leczeniem na czas... Że Cię stracimy. Dlatego po raz kolejny piszemy apel do dobrych ludzi wierząc, że nam pomogą. Że nie zostawią nas w tej trudnej walce o Twoje życie. A Ciebie, synku, prosimy o jedno: wytrzymaj jeszcze chwilę. Walcz. Nie poddawaj się. Nie możemy Cię stracić..."

  Mama i tata

  Czytaj dalej