Ta proteza to wielka nadzieja dla mojego męża! Pomóż!

Jeszcze niedawno byliśmy zwyczajną rodziną, mieliśmy swoje plany, marzenia, codzienne obowiązki. Wszystko zmienił jeden miesiąc.

W lutym mój mąż, mój najlepszy przyjaciel, partner i tata naszych dzieci, trafił do szpitala. Drobny incydent na urlopie, z pozoru nic poważnego. A jednak… Powikłania okazały się dramatyczne. Lekarze podjęli decyzję o amputacji prawej nogi do podudzia. Pamiętam ten moment, jakby ktoś jednym ruchem wyrwał nam grunt spod nóg.

Mąż jest cukrzykiem, więc proces gojenia był bardzo trudny. Każdy dzień to ból, kolejne zabiegi, niepewność. Wszystkie nasze oszczędności oddaliśmy, by pomóc mu stanąć na nogi, finansowaliśmy dodatkowe zabiegi, kupowaliśmy sprzęt medyczny, którego NFZ nie refundował. I udało się, po miesiącach cierpienia mąż założył swoją pierwszą, tzw. przejściową protezę. Patrzyłam wtedy, jak stawia pierwsze kroki. To były kroki nie tylko fizyczne – to były kroki ku nadziei.

Ale ta nadzieja nie trwała długo. Przejściowa proteza, która miała dawać wolność, dziś stała się kulą u nogi. Zamiast pomagać, ogranicza go i odbiera resztki sił. Potrzebna jest nowa, stała proteza, dopasowana, dzięki której odzyska samodzielność i godność.

I tu zaczyna się nasz dramat, ponieważ pieniędzy już nie ma. Od lipca mąż nie ma żadnych środków do życia, skończyło się chorobowe, a PFRON poinformował, że w tym roku nie ma już funduszy. Wszystko spadło na mnie, utrzymanie domu, dzieci i ciągła walka o to, by nie zabrakło na podstawowe potrzeby.

Dlatego dziś, choć to dla mnie bardzo trudne, proszę Was o pomoc. Pomóżcie nam postawić mojego męża na nogi. Pomóżcie mu odzyskać niezależność i wiarę, że po tym wszystkim jeszcze może żyć jak dawniej. Każda złotówka to cegiełka, która przybliża nas do tego celu. Każde dobre słowo to otucha w tej trudnej drodze. Proszę Was z całego serca, bądźcie z nami w tej walce.

Żona Waldemara