By białaczka pozostała wspomnieniem... Pomóż zawalczyć o życie Krzysia!

Do niedawna myślałam, że walka o sprawność to najgorsze co nas spotkało, ale właśnie stanęliśmy przed znacznie poważniejszym wyzwaniem. Prowadzimy batalię na śmierć i życie! 

____

W każdej chwili możemy wylądować w szpitalu. Niepewność to najgorsze, co związane jest z chorobą. Każde badania to dla nas ogromny strach, bo wyniki zmieniają się w zastraszającym tempie. Czasem mam wrażenie, że chwila oddechu jest nam dana tylko po, byśmy mogli przygotować się na kolejne złe informacje.

Diagnoza była dla nas szokiem. Krzysiu właściwie od początku był diagnozowany w kierunku autyzmu i padaczki, ale nikt z nas nie przypuszczał, że osłabienie i nabrzmiały brzuszek doprowadzi nas do informacji, które całkowicie zmienią nasze życie. Podejrzewano problemy z nerkami, ale biopsja rozwiała wszelkie wątpliwości - w organizmie synka w zastraszającym tempie rozwijała się białaczka! Choroba zaatakowała również układ nerwowy, nerki, śródpiersie. Te wiadomości były dla mnie jak bolesne ciosy zadawane prosto w serce… Strach, niepewność były nie do opisania. 

Krzyś zamienił własny, dziecięcy pokoik na szpitalną salę, w której razem spędziliśmy bez przerwy praktycznie 5 miesięcy. Leczenie nie dawało oczekiwanych rezultatów - w czasie terapii  stwierdzono reakcję alergiczną na jeden rodzaj chemioterapii. Skutki były opłakane - doszło do zapalenia trzustki, śluzówek jamy ustnej, i nawracających ataków padaczki. Krzysiu potwornie cierpiał, a ja jedyne co mogłam to trzymać go za rękę i modlić się o życie. Musiałam patrzeć na karmienie przy użyciu sondy, musiałam czuwać po kolejnych dawkach morfiny. A przy tym wszystkim bardzo chciałam być dla niego silna, bo nie mogłam ani na sekundę zwątpić w to, że ratunek jest w naszym zasięgu. 

Bolała świadomość tego, co się dzieje z Krzysiem, bolało to, że nie ma mnie “na zewnątrz” z mężem i starszym bratem Krzysia. Od ponad pół roku nie wiem, co to znaczy spokojny sen. Biorę w ramiona mojego synka, całuję łysą główkę i modlę się o to, by zatrzymać ten moment. By zagrożenie życia zniknęło już na zawsze…. 

Dostaliśmy informację, że leczenie, które jest prowadzone może się okazać niewystarczające. Potrzebne jest włączenie dodatkowego leku. Niestety, w naszym przypadku nierefundowanego, którego koszt może wynieść ponad 40 tysięcy złotych! Każda dawka zwiększa nasze szanse na to, że choroba stanie się jedynie tragicznym wspomnieniem. By móc ratować Krzysia z objęć białaczki, potrzebujemy Waszej pomocy! Najmniejszy gest jest dla nas na wagę życia! 

Powrót do domu pozwala nam na chwilę zapomnieć o szpitalnej gehennie. Chciałabym móc go zatrzymać w naszym bezpiecznym świecie już na zawsze. Proszę, pomóż, by bezpieczeństwo, życie i zdrowie, nie pozostały dla nas jedynie odległym marzeniem...