Błagam, pomóżcie mi ratować mojego brata!

Mój brat ma zaledwie 18 lat. Jest na początku swojej życiowej drogi, która w mgnieniu oka stała się wyboista i pełna niebezpieczeństw. Dawid miał marzenia i bardzo chciał cieszyć się życiem. Niestety, los napisał dla niego inny, brutalny scenariusz… Na jego drodze postawił najgorszego i najbardziej bezwzględnego przeciwnika – nowotwór...

Właściwie nie wiem, od czego mam zacząć. Piszę te słowa, a po policzkach spływają mi łzy. Nasz koszmar zaczął się niespodziewanie w styczniu tego roku.

Dawid zaczął skarżyć się na bóle kręgosłupa i brzucha. Na początku byliśmy przekonani, że wszystkie te dolegliwości są wynikiem przepracowania i zwykłego przemęczenia. Przecież mój brat zawsze był bardzo aktywny – szkoła, częste spotkania z przyjaciółmi, czy rozwijanie pasji jaką były sztuki walki. Byliśmy pewni, że dolegliwości zaraz miną… Jednak kiedy objawy zaczęły się nasilać, wiedzieliśmy, że jak najszybciej należy skonsultować je z lekarzem.

Dawid trafił do szpitala, gdzie przeszedł szereg badań, które wykazały obecność niezidentyfikowanego guza. Początkowo lekarze twierdzili, że to torbiel o wielkich rozmiarach. Niestety, kolejne wyniki nie pozostawiały złudzeń – nowotwór złośliwy jądra z przerzutami do jamy brzusznej. 

20 sierpnia Dawid przeszedł zabieg orchidektomii. Mimo wielkiego ryzyka wszystko przebiegło pomyślnie. Guz został całkowicie usunięty, a jego fragment został wykorzystany do dalszych badań – biopsji i badań histopatologicznych, których wyniki jednoznacznie potwierdziły nowotwór.

Wraz z diagnozą zawalił się świat całej naszej rodziny. Nie mogliśmy w to uwierzyć. Mój brat z dnia na dzień musiał rozpocząć życie na oddziale onkologii.... Rzeczywitość stała się koszmarem.

Lekarze jasno określili, że niebawem będzie musiał zostać przeprowadzony kolejny zabieg usunięcia guza z jamy brzusznej. Niestety, aby do tego doszło, Dawid musi przejść kolejny cykl chemioterapii, który zmniejszy wielkość guza i ułatwi jego wycięcie...

Obecnie Dawid jest w trakcie leczenia. Chemia już teraz pozostawia po sobie ogromne spustoszenie. Zabrała z jego głowy gęste włosy, z oczu blask, a promienny uśmiech przykryła strachem.... I choć jego organizm już niejednokrotnie szykował białą flagę, on nadal dzielnie walczy. Mój brat zawsze miał w sobie ogromną determinację, którą wszyscy nieustannie podziwiali. Przeciwnik jest silny, ale wiem, że ani Dawid, ani nasza rodzina się nie podda!

I chociaż często brakuje nam sił, coraz częściej też pieniędzy, to nawet na chwilę nie zabrakło nam nadziei na życie… To wojna, w której nie możemy odpuścić nawet na moment!

Jednak już dziś wiemy, że przy tak ciężkim i nieobliczalnym wrogu, potrzebne jest dalsze specjalistyczne i niestety kosztowne leczenie. To jedyna szansa na życie bez wznowy i cierpienia. Niestety, cena jest ogromna, a nasze oszczędności są na wyczerpaniu... Dlatego prosimy Was o pomoc! Jesteście dla nas ostatnią deską ratunku...

Natalia – siostra