"Dziękuję, że nauczyłaś mnie życia córeczko". Pomóż mi spełnić jej największe marzenie!

Moja córeczka za 3 miesiące skończy 18 lat. Wkracza w dorosłość, ale to jedynie dorosłość na papierze. Weronika nie miała studniówki, nie wybiera się na studia… Nie pamięta życia, kiedy jeszcze mogła oddychać sama, bez respiratora. Chcę spełnić jej największe marzenie. Bez Ciebie się to nie uda!

Weronika skradła nasze serca od samego początku. Najukochańsza córeczka, wymarzona. Rozwijała się bez żadnych problemów - przez pół roku. Z dnia na dzień zaczęła tracić czucie w rączkach i nóżkach. Diagnoza była przerażająca - rdzeniowy zanik mięśni. Byliśmy zdruzgotani. Wiedziałam, że choroba jest nieuleczalna i najmniejsza infekcja może mi ją odebrać. Gdy Weronika skończyła rok, przeszła zapalenia płuc. W przypadku zdrowych dzieci nie jest to tragedia, ale dla Weroniki to był trudny czas. Wyszła z tego, ale od tego momentu oddycha za nią respirator. Nikt nie jest w stanie sobie wyobrazić, jak początkowo wyglądała codzienność naszej rodziny. Setki nieprzespanych nocy czuwając, czy Wercia nadal oddycha, litry wylanych łez, pytania bez odpowiedzi.

Mija już 17 lat, od kiedy Weronika żyje dzięki maszynie. W ogóle nie pamięta, jak sama oddychała. Nie zna innego życia. Tylko te z respiratorem za głową. Ja też nie rozdrapuję przeszłości. Cieszę się każdym dniem z Weroniką. Staram się, aby mimo tego, że jest przykuta do respiratora, mogła choć trochę żyć, jak jej koleżanki. Uwielbia, jak przychodzi do niej kosmetyczka i maluje jej paznokcie, jak jest pięknie uczesana, ubrana. Zdarza się, że ma trudniejsze momenty. Mimo tylu przeciwności losu jest naprawdę pogodną i szczęśliwą dziewczyną. Jej największym marzeniem jest odwiedzić plan serialu „Na Wspólnej”. Z pewnością jest jego największą fanką. Ogląda wszystkie odcinki, zbiera autografy aktorów, a nawet zaprasza ich do nas do domu. Wspaniałe były spotkania z panią Joanną Jabłczyńską czy panem Mirosławem Hryniewiczem. Wercia chciałaby jeszcze zobaczyć ich na planie.

To jest obecnie niemożliwe. Jej stan zdrowia nie pozwala na jazdę samochodem. 5-godzinna podróż Weroniki pod respiratorem wymaga od nas wynajęcia transportu medycznego. Ten jest zbyt drogi. Czasem brakuje nam nawet na leki… Nieśmiało mogę jedynie wspomnieć, że moim marzeniem jest zakup nowego nebulizatora. Stary przepuszcza dawki leków i przestaje działać. Najważniejsze jest jednak spełnienie marzenia mojej córeczki. Aby te 18-te urodziny były dla niej niezapomniane. Tak naprawdę nie wiem, ile czasu Weronika będzie na tyle sprawna, by wychodzić z domu. Ostatnio choroba się nasiliła - mięśnie zaczynają zanikać, ma gorszy apetyt. Córka może poruszać tylko palcem i przewracać głowę na boki. Na szczęście może jeszcze mówić i się uczyć.

Już raz prosiłam o pomoc i się nie zawiodłam. Wierzę w siłę ludzkiego dobra. Doświadczyłam wiele, ale widzę też innych ludzi i ich problemy. Nieraz jest naprawdę ciężko, ale z taką kochaną dziewczyną, jaką jest Weronika, daję radę. Modlę się, żeby żyła, jak najdłużej. Nikt nie może jej pomóc w zatrzymaniu choroby, ale ja mogę spełnić jej największe marzenie. Sama nie wiem, czy będzie jeszcze czas, na realizowanie kolejnych…