Inny świat Wiktorii

Zamknięta w swoim świecie dziewczynka, żyjąca jakby za szklaną szybą. Czasem ciszę przerywają złe sny i wówczas Wiktoria budzi się z krzykiem, zalana zimnym potem. Nigdy nie można wiedzieć na pewno, co przyniesie jutro. Życie z dzieckiem autystycznym jest jedną wielką niewiadomą.

–Urodziła się zbyt szybko, miała niską wagę, wszystko zaczęła później robić. Nie umiała się podnieść z podłogi – to mnie zaniepokoiło. Zaczęła chodzić dopiero, gdy miała 1,5 roku. Dużo płakała, wszystkiego się bała. Wtedy zaświeciła się czerwona lampka – coś jest nie tak. Tak bardzo chciałam, by moje dziecko było zdrowe… Trafiłyśmy do neurologa z podejrzeniem zespołu Retta. W Warszawie robiłyśmy różne badania. Przez kilka lat podejrzewano zespoły genetyczne i cechy autystyczne. Córka ma dysmorfię twarzy – oczy nisko osadzone i skośne… Tułałyśmy się od lekarza do lekarza, szukaliśmy odpowiedzi na pytanie: co właściwie jest mojej córce? Chciałam ją leczyć, ale nie było wiadomo z czego. Byłam w kropce. Kiedy Wiktoria miała 6 lat, w końcu dostałam diagnozę na piśmie – autyzm i upośledzenie umysłowe. Normalnie rodzice byliby taką wiadomością zszokowani. Narzekali na niesprawiedliwość losu. Ja byłam spokojniejsza. Byłam na to przygotowana. Nareszcie wiedziałam, co jej dolega.

Natychmiast rozpoczęłyśmy walkę o uzyskanie jak największej sprawności. Wiktoria od wielu lat pozostaje pod stałą opieką lekarską oraz terapeutyczną. Od drugiego roku życia jest rehabilitowana. Oprócz autyzmu, życie Wiktorii utrudnia także szereg chorób towarzyszących – upośledzenie w stopniu umiarkowanym, opóźniony rozwój mowy, nadpobudliwość psychoruchowa, uogólnione obniżenie napięcia mięśniowego, wada postawy. Jej codzienność wypełniają żmudne godziny intensywnej rehabilitacji, niestety w większości nierefundowanej przez NFZ. Aquaterapia, terapia integracji sensorycznej, biofeedback, hipoterapia, zajęcia z psychologiem i logopedą – to tylko początek długiej listy potrzeb. Listy, która w życiu dzieci niepełnosprawnych wnosi nadzieję i wiarę w lepszą przyszłość. Dużą szansą dla Wiktorii jest turnus hiperbaryczny. Dziewczynka ma też dobre dni, w których nie widać po niej choroby. Chodzi do szkoły, do czteroosobowej klasy, wychowawczyni jest neurologopedą. Wiktoria lubi się uczyć, chętnie bierze udział w przedstawieniach. W domu się nudzi. Lubi mieć wszystko zaplanowane. Jest uzdolniona muzycznie, dużo śpiewa. Chętnie jeździ na łyżwach, chodzi na basen. Czasem naprawdę trudno ją dogonić.

Bywa jednak nieprzewidywalna, potrafi zacząć krzyczeć, rzucać się. Innym razem usiądzie w kącie pokoju i rozmawia sama ze sobą. Pozornie nie widać po niej choroby, jednak dziewczynka ma duże problemy z koncentracją, nie umie komunikować się z otoczeniem… Dzięki dotychczasowej rehabilitacji i terapii, Wiktoria osiągnęła naprawdę wiele. Jej droga do naszego świata składa się z małych kroczków, jest bardzo trudna i długa. Niestety, wyznacznikiem do rozwoju Wiktorii są pieniądze. A tych, przy samotnym wychowywaniu autystycznego dziecka, zawsze jest zbyt mało. –Nie mogę jednak pozwolić na to, by brak funduszy odebrał mojej córce szansę na normalne, szczęśliwe życie!

Turnus hiperbaryczny da Wiktorii szansę na poprawę sprawności fizycznej, a także ułatwi kontakt z bliskimi. Pozwoli przejść ze świata własnych wyobrażeń do świata, w którym są jej bliscy. Zbuduje most pomiędzy marzeniami a rzeczywistością. Aby jednak stało się to możliwe, potrzebne są fundusze. Czy podasz Wiktorii rękę i pomożesz jej pokonać ten most?