Wiktoria Stróżna, 30 lat

8 lipca 2020 r. – ten zwykły, letni dzień skończył się dla mnie tragicznie. Uległam strasznemu wypadkowi. Nie pamiętam, co się stało. Obudziłam się w szpitalu, a szczegóły znam tylko z opowieści lekarzy.

Miałam pęknięty kręgosłup szyjny, skręcony i naderwany staw krzyżowo-biodrowy oraz otwarte złamanie kości piszczelowej lewej nogi. Jednak największy dramat przerósł moje siły… Miałam zmiażdżoną stopę i część podudzia. Konieczna była amputacja. Nagle stałam się osobą leżącą, zwijającą się z bólu, niemogącą funkcjonować bez leków, niebędącą w stanie wykonać jakiejkolwiek czynności. Po dwóch tygodniach spędzonych na oddziale anestezjologii i intensywnej terapii, gdzie trwała walka o moje życie, trafiłam na oddział ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Przeszłam wiele operacji, ale wreszcie udało się ustabilizować mój stan.

Rehabilitacja stała się nieodłączną częścią mojego życia. Z czasem też nauczyłam się funkcjonować z protezą. Nieustannie udoskonalam swoją sprawność i mam nadzieję, że realizuję jeszcze niejedno marzenie. Będę wdzięczna, jeśli mi w tym pomożecie.

Wiktoria