Synek pielęgniarki walczy o życie❗️Ratuj Dominisia!

Aktualizacje

• 6 lipca 2026

  Boimy się bardziej niż kiedykolwiek... Prosimy, pomóż nam❗️

  Piszemy te słowa ze ściśniętym sercem. Każde słowo kosztuje nas bardzo wiele, ale nie możemy się poddać. Na zbiórce mamy 20%, a my coraz bardziej boimy się, że nie zdążymy zebrać potrzebnej kwoty. Nie potrafimy opisać, jak wygląda życie, gdy każdego dnia towarzyszy Ci strach o własne dziecko. Gdy zasypiasz z lękiem i budzisz się z tą samą myślą.

  Najbardziej przeraża nas jedno... Boimy się, że któregoś dnia Dominiś po prostu się nie obudzi. 

  To nie jest strach, który mija. On jest z nami każdego dnia. Patrzymy na naszego synka, uśmiechamy się do niego, przytulamy go najmocniej, jak potrafimy, a w środku rozpaczliwie walczymy z myślą, że czas może skończyć się szybciej, niż jesteśmy gotowi to przyjąć.

  Dlatego dziś prosimy Was o pomoc z całego serca. Nie dla nas. Dla Dominisia. Dla jego życia. Dla jego przyszłości.

  Jeśli możecie, prosimy o choćby najmniejszą wpłatę. Jeśli nie możecie pomóc finansowo, błagamy – udostępnijcie ten apel. Jedno kliknięcie może sprawić, że nasza prośba dotrze do osoby, która odmieni los naszego synka.

  Nie chcemy za miesiąc powiedzieć sobie, że zabrakło czasu. Nie chcemy żyć z myślą, że mogliśmy zrobić więcej. Dziękujemy każdemu, kto jest z nami. Każdemu, kto wierzy w Dominisia i daje nam siłę, by walczyć dalej.

  Z całego serca...

  Rodzice Dominisia

• 15 czerwca 2026

  Ratując jedno dziecko, tracimy drugie...

  Prawie rok walczymy o życie Dominika. Każda nasza myśl, każdy telefon, każda wiadomość i każda nieprzespana noc mają jeden cel – uratować naszego synka. Dzieje się coś, czego bardzo się baliśmy – zaczynamy tracić Milenkę.

  Nie dlatego, że przestaliśmy ją kochać. Nie dlatego, że jest dla nas mniej ważna. Wręcz przeciwnie. Ale doba ma tylko 24 godziny, a choroba Dominika i praca nad zbiórką zabierają nam wszystkie siły. 

  

  Milenka już nie prosi o przytulenie. Coraz częściej schodzi nam z drogi. Nie przerywa rozmów. Nie domaga się uwagi. Jakby nauczyła się, że mama i tata są zajęci ratowaniem życia brata.

  Tak rodzi się „szklane dziecko” – dziecko zdrowe, które żyje w cieniu chorego rodzeństwa. Tak ciche, grzeczne i niewidoczne, że dorośli zaczynają patrzeć przez nie jak przez szkło.

  

  Pęka nam serce, gdy widzimy, jak nasza córeczka tak bardzo dorosła za wcześnie. Jak wiele emocji chowa w sobie, żeby nie dokładać nam kolejnego ciężaru.

  Zbiórka to tak naprawdę praca na cały etat... Jest nam naprawdę ciężko. Dziś prosimy Was nie tylko o pomoc dla Dominika. Prosimy też o zrozumienie. Bo walcząc każdego dnia o jedno dziecko, coraz częściej czujemy, że tracimy drugie. A żadne dziecko nie powinno czuć się niewidzialne.

  

  Marzymy o dniu, gdy na zbiórce pojawi się 100%, gdy w końcu będziemy mogli odetchnąć... Skupić się na naszych dzieciach i dać im tyle uwagi, ile potrzebują. Każda wpłata to dla nas ogromne wsparcie.

  Rodzice Dominika i Milenki

   

  Czytaj dalej
• 19 maja 2026

  Jestem pielęgniarką, a nie mogę uratować własnego synka... Błagam, ratuj Dominika!

  Mam na imię Żaneta i jestem pielęgniarką. Każdego dnia wspieram pacjentów, którzy walczą o oddech, o kolejną minutę życia. Nigdy nie sądziłam, że będę musiała błagać o życie własnego dziecka...

  W pracy widzę ludzi podłączonych do respiratorów, słyszę jednostajny dźwięk maszyn, które oddychają za nich. Trzymam ich za ręce, kiedy odchodzą. Jestem przy nich wtedy, gdy gaśnie wszystko… 

  Często myślę o przyszłości i jestem przerażona... Wyobrażam sobie, że wchodzę do szpitalnej sali i zamiast pacjenta widzę swojego synka podłączonego do respiratora. Nie może powiedzieć do mnie ani słowa, ale widzę w jego oczach, jak bardzo jest przerażony. A ja nie mogę nic zrobić... Mogę tylko czekać na jego śmierć.

  

  Mój synek ma 2 latka i bez leczenia nie dożyje dorosłości. Śmiertelna choroba pewnego dnia mi go odbierze. Dominik będzie odchodził powoli, w bólu i cierpieniu, w pełni świadomy tego, co się dzieje. Dystrofia mięśniowa Duchenne'a zamienia jego życie w powolne umieranie.

  Całe życie pomagałam innym. Byłam przy łóżkach pacjentów, gdy najbardziej potrzebowali wsparcia. A dziś… nie potrafię pomóc własnemu dziecku, bo nie stać mnie na terapię genową, która może go uratować. 

  Dlatego piszę dziś do Ciebie z nadzieją, że pomożesz mi uratować mojego maleńkiego synka... Błagam Cię jako mama, jako pielęgniarka – nie zostawiaj nas...

  Żaneta Granecka, mama Dominisia

  

  Czytaj dalej