Chciałabym odejść w spokoju i potrzebny jest mi do tego czas❗️ Pomóżcie mi!

Aktualizacje

• 20 kwietnia 2026

  Jestem najdłużej żyjącą kobietą z przerzutami raka do mózgu❗️

  

  Cel: pobić rekord! Jadę przez życie po złoto.
  Mam szansę pobić rekord i zostać najdłużej żyjącą kobietą z liczbą przerzutów do mózgu przekraczającą 100.

  Czy mi w tym pomożesz?

  Przeszło 6 lat temu zdiagnozowano u mnie mnogie (4) przerzuty do mózgu. Mimo leczenia po trzech miesiącach było ich już przeszło 20. Dzisiaj - około 125.
  Wtedy, w styczniu 2020 roku, intensywnie studiowałam temat, co można zrobić żeby opanować tę sytuację z jak najmniejszym uszczerbkiem dla możliwości intelektualnych i ogólnie umysłowych. Proponowane mi całościowe naświetlanie mózgu nie wchodziło dla mnie w grę.

  Nie były w stanie zniechęcić mnie do moich poszukiwań odmowy kolejnych ośrodków medycznych. Za każdym razem podawano argument, że guzów jest zbyt wiele, by naświetlać je pojedynczo.
  Trafiłam w końcu na artykuł, który wyraźnie potwierdził moje przypuszczenia: brak jakichkolwiek technicznych ograniczeń do miejscowego naświetlania mnogich przerzutów do mózgu.
  Autorem artykułu był uznany hamburski neurochirurg, pod którego czujną i skuteczną opieką (bo wbrew faktom... ŻYJĘ!) pozostaję od czerwca 2020 roku.

  

  Przeciwdziałanie inwazji raka na mój mózg i wynikających z niej szkód (głównie neurologicznych, w tym narastająca i wieloaspektowa niepełnosprawność), nie mieści się niestety w standardzie leczenia. Za każde naświetlanie Gamma Knife płacę z własnej kieszeni około 4000 €. Oczywiście nie byłoby to możliwe tak długo (mam ich za sobą już 8!, nie licząc pierwszego naświetlania SRS LINAC) gdyby nie TWOJE WSPARCIE, na które BARDZO LICZĘ.

  

  W medycynie nie ma cudów i maksimum tego, na co mogę liczyć, to jak najwolniejsza progresja w głowie (i ciele). A tym samym - odroczenie w czasie kolejnych naświetlań. Ma to jednak swoją wymierną cenę: oprócz kosztów samych naświetlań, ponoszę koszty licznych i niemałych dopłat do leków, które pozwalają mi na co dzień jako tako funkcjonować. Przy czym "jako tako", czyli moje obecne 100%, oceniam na ok. 35% tego, co było dla mnie możliwe jeszcze 6 lat temu. Praca zawodowa jest dla mnie niestety od kilku dobrych lat niemożliwa.

  

  Bardzo trudne i czasochłonne jest dla mnie m.in. samodzielne umycie się i ubranie oraz wykonanie  większości czynności w gospodarstwie domowym. Pomagają mi w tym inni – za te usługi również płacę. O rzeczach niemożliwych, np. pracy zawodowej, nawet nie wspominam.

  Wspierając mnie pomożesz mi przeżyć kolejny rok i zwiększyć moje szanse na pobicie rekordu.

  --
  Agnieszka Wagner

• 24 lipca 2025

  Aktualizacja❗️Walczę dzięki Wam! Dziękuję i proszę o jeszcze...

  Zacznę od tego, że jestem niezmiernie wdzięczna wszystkim, którzy wsparli tę zbiórkę.

  Już od dawna zbieram się w sobie, aby coś tutaj napisać, ale nie znajduję żadnych mądrych ani inspirujących słów. Będą więc po prostu fakty, ich zrelacjonowaniu powinnam podołać.

  

  Krótko po rozpoczęciu zbiórki na Siepomaga znalazłam się w jak dotąd najgłębszym i najciemniejszym miejscu w moim życiu.

  Prawostronny paraliż, odleżyny, krwawiące dziury w ciele, cewnik, dotkliwy ból łagodzony morfiną, oczywiście całkowita niesamodzielność – wspomnienie mojego ciała przenoszonego z łóżka na wózek, czy też zakładania mi przez innych butów, jest wciąż żywe i traumatyczne.

  Do tych trudności doszły jeszcze problemy finansowe i mieszkaniowe.
  Jednak los, który wydawał się być całkowicie bezlitosny, także wtedy okazał się dla mnie łaskawy – byłam pod opieką doskonałych lekarzy i świetnego zespołu opieki paliatywnej, do przychodni w której leczę się do dzisiaj miałam 200 m, tyle samo do centrum przyportowej dzielnicy Hamburga Altony. Przetrwałam te trudne miesiące także dzięki troskliwej opiece mojego męża i moich rodziców.

  Zmotywowali mnie oni do wskrzeszenia w sobie sił, by ukończyć i opublikować moją kolejną książkę "50 twarzy raka. Sztuka dobrego życia z chorobą i niepełnosprawnością." Z pomocą sponsorów jej wydania – udało się!

  

  Po trudnych i mrocznych miesiącach jesieni i zimy nastała wiosna, a wraz z nią czas małej stabilizacji (mieszkaniowej, onkologicznej, neurologicznej, finansowej...). Powoli zaczęła poprawiać się moja ogólna sprawność i czułam się na tyle dobrze, że lato spędziłam na wycieczkach po najbliższej okolicy – oczywiście z moim nieodłącznym towarzyszem, czyli elektrycznym wózkiem inwalidzkim.

  Pomyślny bieg spraw nie trwał długo. Nie wchodząc w szczegóły, tuż przed świętami Bożego Narodzenia 2024 przeszłam kolejne, już 9!, naświetlanie mózgu. Okazało się ono zabójcze dla przerzutów, ale w perspektywie kolejnych kilku miesięcy, także dla mojej nadwyrężonej i mocno uszkodzonej neurologii. Skutkiem ubocznym naświetlań mózgu są narastające ograniczenia w ogólnym, i tak już kiepskim, funkcjonowaniu (w tej kwestii osiągam poziom dwulatka) i postępująca wieloaspektowa utrata sprawności (niczym kilkumiesięczne dziecko nie potrafię m.in. chodzić). Słowem w większości spraw jestem całkiem niesamodzielna i jak to trafnie ujął ZUS "niezdolna do samodzielnej egzystencji".

  Moja sytuacja onkologiczna na razie jest w miarę stabilna. Płacę za to jednak bardzo wysoką cenę i chyba osiągnęłam ten pułap, że szczerze stwierdzam – nie wiem jak długo jeszcze dam radę. Na razie nie powiedziałam ostatniego słowa: robię co mogę, by dawać radę i sprawiać innym jak najwięcej radości i jak najmniej kłopotów.
  Ze wsparciem, którego nieustannie i tak hojnie od Was doświadczam, jest to dla mnie w ogóle możliwe i sporo łatwiejsze! Dziękuję z całego serca i proszę o jeszcze...
  Agnieszka Wagner

  Czytaj dalej