PILNE❗️Aneta – samotna mama walczy o życie, by być przy swoim chorym synu!

Aktualizacje

• 28 września 2026

  „Nie czuję własnych dłoni". Aneta wygrała z rakiem, a teraz walczy o sprawność! Prosimy – pomóżcie!

  Jeszcze niedawno walczyłam o życie. Dziś walczę o coś, co kiedyś było oczywiste – żeby pewnie utrzymać kubek, zapiąć guzik, sprawnie chodzić.

  Przeszłam ciężkie leczenie agresywnego chłoniaka. Choroba ustąpiła, ale jej skutki zostały. Odrętwiałe dłonie i stopy, osłabienie i powikłania po chemio- i radioterapii każdego dnia przypominają mi o tym, co przeszłam, a zwykłe czynności stały się dla mnie wyzwaniem.

  Największym problemem są polineuropatie. Odrętwienie dłoni i stóp towarzyszy mi każdego dnia. W lipcu, podczas konsultacji neurologicznej, okazało się, że choć ogólne wyniki nie są złe, problemy z czuciem nadal bardzo mocno wpływają na moje życie. Wypadają mi rzeczy z rąk, kubek muszę podnosić obiema rękami. Zapięcie guzika w bluzce stało się wyzwaniem. Odrętwienie rozeszło się z palców na całe dłonie, a stopy pozostają odrętwiałe od palców aż do pięt.

  

  Jednocześnie widzę efekty rehabilitacji, a dzięki systematycznym ćwiczeniom chodzę już lepiej. Nie mogę teraz przestać pracować nad sprawnością, bo efekty znikną! Niedawno wyjechałam na turnus rehabilitacyjny do Jarosławca, gdzie czekają mnie kolejne zabiegi, ćwiczenia i intensywna praca nad odzyskaniem sił.

  Po turnusie chcę kontynuować rehabilitację również poza NFZ. Potrzebuję także środków na suplementację i zdrowe odżywianie, które pomogą mi odbudowywać organizm po ciężkim leczeniu. Niestety, moja sytuacja finansowa nie jest najlepsza...

  

  Do połowy kwietnia byłam na rocznym świadczeniu rehabilitacyjnym, a obecnie otrzymuję rentę z tytułu niezdolności do pracy, przyznaną czasowo na dwa lata. Moim ogromnym marzeniem jest powrót do pracy i normalnego życia. Mam motywację i chęci. Potrzebuję tylko czasu i możliwości, by odzyskać sprawność.

  Problem jest jeden – środki na zbiórce się skończyły, a rachunki za rehabilitację nie poczekają. Rozpoczęcie zbiórki nie było dla mnie łatwe... Przez całe życie to ja pomagałam innym. Pracowałam w ochronie zdrowia i nigdy wcześniej nie prosiłam nikogo o pomoc.

  Dziś proszę, bo chcę być zdrowa i sprawna dla siebie, ale także dla swojego syna. Bez Was nie byłabym w miejscu, w którym jestem dziś. Pomóżcie mi zrobić kolejny krok – w stronę sprawności i samodzielności. Dziękuję za każdą wpłatę i udostępnienie!

  Aneta

• 27 stycznia 2026

  Z całego serca błagam Was o pomoc❗️ Musze żyć dla mojego syna...

  Myślałam, że to koniec walki… wtedy usłyszałam: radioterapia

  Gdy włosy zaczęły odrastać, a ja uwierzyłam, że najgorsze już za mną, los znów zadał cios. Kolejne leczenie, kolejne skutki uboczne i pytanie, które wraca każdej nocy: czy moje ciało jeszcze się podniesie? Walczę dalej – bo muszę. Dla siebie. I dla mojego syna.

  Jeszcze niedawno żyłam nadzieją, że zamknęłam najtrudniejszy rozdział. Po 8 cyklach chemioterapii – 6 podstawowych i 2 profilaktycznych – cicho wierzyłam, że to już koniec inwazyjnego leczenia. Zaczęłam powoli wracać do siebie. Włosy odrastały, wizyty kontrolne miały być już tylko formalnością, a ja skupiałam się na tym, by odzyskać siły po miesiącach wyniszczającej terapii.

  

  Niestety, ta nadzieja nie trwała długo.

  Podczas wizyty kontrolnej we wrześniu 2025 roku dowiedziałam się, że konieczna będzie radioterapia. Decyzja zapadła szybko, a ja znów znalazłam się na starcie kolejnego etapu leczenia. 15 naświetlań, cztery tygodnie walki, strach przed kolejnymi skutkami ubocznymi – utratą włosów w miejscu naświetlań, pogłębieniem zaćmy i wyniszczeniem organizmu, który i tak był już na granicy.

  Dziś jestem po radioterapii. Grudzień 2025 roku – dokładnie rok po tym, jak w Wigilię przyjęłam pierwszą chemię. Formalnie zakończyłam leczenie onkologiczne. W praktyce… codziennie mierzę się z jego konsekwencjami.

  Mam odrętwiałe dłonie, brak czucia w stopach, opuchnięte kończyny, torbiele, problemy neurologiczne i hormonalne. Moje ciało odmawia posłuszeństwa, a najprostsze czynności potrafią być ogromnym wyzwaniem. Do tego dochodzą nocne poty, uderzenia gorąca, bezsenność i ciągła niepewność – czy i kiedy to minie?

  Mimo wszystko nie poddaję się. Chcę wrócić do pracy. Przez całe życie pomagałam innym – w laboratorium oraz jako opiekun medyczny. Moje dłonie były moim narzędziem pracy. Dziś właśnie one najbardziej potrzebują ratunku. Przede mną intensywna, długotrwała i niestety kosztowna rehabilitacja oraz turnusy usprawniające.

  

  Jest jeszcze jeden powód, dla którego nie mogę się załamać.

  Jestem mamą – dlatego nie poddam się mimo chemio i radioterapii. Jestem jego jedynym oparciem, całym światem, bezpieczeństwem. To dla niego każdego dnia wstaję, prostuję plecy i walczę, nawet jeśli bardzo boli. Staram się nie pokazywać choroby, bo on musi widzieć we mnie siłę.

  Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy są ze mną – za każdą wpłatę, dobre słowo, udostępnienie i modlitwę. Wasze wsparcie daje mi siłę w chwilach, gdy brakuje jej najbardziej. Dzięki Wam wiem, że w tej walce nie jestem sama.

  Proszę – pomóżcie mi stanąć na nogi. Dla mnie. Dla mojego syna. Dla przyszłości, o którą wciąż walczę.

  Anetka

  Czytaj dalej
• 15 lipca 2025

  BARDZO PILNA AKTUALIZACJA❗️

  Zostaliśmy bez środków na leczenie – błagam o pomoc!

  Mój organizm jest wycieńczony, a każdy dzień to walka – nie tylko z chorobą, ale i z dramatycznym brakiem środków. Jednak nie mogę przerwać leczenia, to byłoby jak podpisanie na siebie wyroku. A ja mam dla kogo żyć - mój syn mnie bardzo potrzebuje!

  Niestety bez Waszej pomocy nie dam rady…

  

  Nieustannie się leczę, w lipcu rozpoczęłam terapię profilaktyczną, która ma pomóc mi w dalszej walce z chorobą. To trudna droga, ale się nie poddaję. Jestem w najtrudniejszym momencie mojego życia – nie pracuję z powodu choroby, nie mam dochodów, a muszę utrzymać siebie i mojego syna. Zgromadzone środki wyczerpały się, nie mam z czego zapłacić za nierefundowane leczenie, dojazdy na leczenie, czy rehabilitację.

  Każdego dnia czuję ogromne wsparcie – zarówno ze strony mojego dziecka, jak i od Was, Darczyńców. To daje mi siłę, by iść dalej. Dlatego dziś, z całego serca, proszę: nie pozwólcie mi zostać bez nadziei. Nie pozwólcie, bym musiała wybierać między leczeniem a jedzeniem. Potrzebuję Was jak nigdy dotąd.

  Dołączam filmik z podziękowaniami, bo chcę Wam pokazać, jak bardzo jestem wdzięczna za każdą wpłatę. To dzięki Wam jeszcze walczę. Ale teraz potrzebuję Waszego wsparcia ponownie – natychmiast.

  

  Liczy się każda złotówka! Udostępnij, wpłać, pomóż mi przeżyć!

  Z ogromną nadzieją i wdzięcznością,
  Aneta

  Czytaj dalej