Zapanować nad własnym ciałem

Każdy dzień zaczyna się już przed 8 rano, od rehabilitacji. Każdego dnia w kompleksowy sposób ćwiczona jest inna partia mięśniowa przy zastosowaniu różnych form terapii. Zajęcia zazwyczaj odbywają się z samego rana, przed szkołą – wtedy Magda ma najwięcej sił i chęci do pracy nad własnym ciałem. Po kilku godzinach spędzonych na nauce w szkole – byłaby zbyt zmęczona, by w pełni wykorzystać rehabilitacyjne ćwiczenia. Tuż po rehabilitacji pędzi do szkoły, gdzie nigdy nie została wezwana do odpowiedzi. Na każde zadane pytanie odpowiada pisemnie. Porażona w gardle chrząstka uniemożliwia swobodne wypowiadanie słów. Mimo braku mowy, nie odbiega od rówieśników.

Mama nigdy nie pozwoliła, by jej dziecko było traktowane inaczej, gorzej. By ktokolwiek wytykał jej niepełnosprawność i związane z tym ograniczenia. Magda uczęszcza do państwowej szkoły, samodzielnie, ile ma sił w nogach, bez wózka, ale za to z mamą – taki był wymóg dyrektora. Co 45 minut mama staje pod drzwiami salki lekcyjnej. By na przerwie pomóc przejść do innej sali, wejść po schodach, czy skorzystać z toalety. Magda nigdy nie korzystała z wózka inwalidzkiego – siadając na nim, osłabiłaby wszystkie mięśnie, utrudniłoby to chodzenie i odbierało kawałek po kawałku wszystko, co do tej pory wyćwiczyła. Po powrocie ze szkoły jest czas na odrabianie lekcji i zabawę z młodszą siostrą.

Magda urodziła się zbyt wcześnie. Podczas porodu lekarze odebrali jej zaledwie 1 punktu ze względu na kolor skóry. Jednak gdy inne dzieci zaczynały już samodzielnie siadać, Magda nie potrafiła utrzymać równowagi, a jej niezdarne ciało przechylało się bezwładnie. Przed ukończeniem pierwszego roku doszły niepokojące bezdechy. Wraz z postawioną diagnozą rozpoczęła się walka matki o własne dziecko. Czterokończynowe porażenie mózgowe odbiera sprawność w nogach i nie w pełni sprawnych rękach, ale również wielu narządach wewnętrznych. I choć lekarze wróżyli Madzi przyszłość, w której jedyną rzeczą jaką miałaby widzieć to sufit, wraz z silną matką nauczyła się chodzić. I choć chód różni się od zdrowego człowieka – wszędzie porusza się bez użycia wózka. Porażenie odbiera dziecku wszystkie zdolności. Umysłowo sprawna, rozpoznaje każdą czynność, wie, do czego służą poszczególne przedmioty – każdą najdrobniejszą czynność musi wyćwiczyć. Chwytać w dłoni długopis, by potem sprawnie przelewać słowa, swoje myśli na papier. Układać je w zdania – i czytać ze zrozumieniem. Porażona chrząstka uniemożliwia komunikatywne porozumiewanie się przy użyciu słów – dlatego bez skrępowania opowiada o wszystkich codziennych rozterkach na kartce.

Magda jest przykładem na to, że nigdy nie wolno tracić wiary. Nie warto wierzyć w każde słowo padające z ust lekarza, a zwłaszcza w te, które odbierają resztki nadziei… Mama mimo wielu trudności starała się pogodzić intensywną rehabilitację i zabawę, by zachować dzieciństwo. Magda dzięki swojej determinacji nauczyła się już wiele. Przed nią ostatnie egzaminy gimnazjalne, po których czeka ją wybór dalszej drogi edukacji. Dla samotnej matki to ogromne wyzwanie. W sile tych kobiet nie brakuje wzajemnego wsparcia, zrozumienia i miłości. Czasem brakuje tylko środków finansowych, które umożliwiają dalszą realizacji ich wspólnej ciężkiej pracy. Zbieramy na zaplanowany na początku roku turnus rehabilitacyjny. Niepełnosprawna w oczach innych pozostanie już zawsze. Dla mamy, najważniejsze jest, by w przyszłości Magda mogła być w pełni samodzielna.