Asperger - zamienić przekleństwo w dar

Co łączy dzieci, które widzisz na zdjęciu, z Albertem Einsteinem, Isaakiem Newtonem, Mozartem, Billem Gatesem, Markiem Zuckerbergiem, Messim? Dwa słowa, które wpływają na to, jak myślą, co lubią i czują, które sprawiają, że Paweł i Natalia są ponadprzeciętni, choć dostają często etykietkę dziwnych, niezrozumiałych, niegrzecznych. Zespół Aspergera. Jednostka chorobowa, dotycząca zaburzeń funkcjonalnych, która sprawia, że dla tych niezwykłych dzieci zwyczajność jest katorgą. To, by porozumiały się z innymi ludźmi, wymaga walki. I o to dziś walczymy.

Brak spontanicznego nawiązywania kontaktu z drugim człowiekiem, nieumiejętność zrozumienia mowy ciała, abstrakcyjnych poleceń, metafor, ironii. Brak zdolności pracy w grupie, odnalezienia się w sytuacji towarzyskiej, dostosowywania do reguł, zrozumienia poleceń. Dzieci z zespołem Aspergera, zaburzeniem rozwoju, mieszczącym się w spektrum autyzmu, mają upośledzone kompetencji społeczne, przy jednoczesnym braku upośledzenia umysłowego. Wręcz przeciwnie, często są ponadprzeciętnie inteligentne, genialne. Kiedy znajdą pasję, staje się ona ich całym światem. Zostają w niej mistrzami, osiągając wyniki nieosiągalne dla zdrowych ludzi, mogą zgłębiać ją cały czas, nie kierując uwagi na nic innego. Zostają wybitnymi matematykami, informatykami, fizykami.

Gdy Pawełek był w przedszkolu, jego zachowanie zwróciło uwagę wychowawcy i psychologa. To, jak się bawił, różniło się od innych dzieci. Miał jedną pasję – ciężarówki. Bawił się nimi godzinami, mówił tylko o nich, szybko stał się znawcą, zadziwiającym dorosłych swoją wiedzą. Próba skierowania rozmowy na jakikolwiek inny temat kończyła się porażką, nie interesowało go nic innego. Pawełek nie lubił słuchać ani oglądać bajek, nie zwracał uwagi na inne dzieci. Nie stosował się do zasad, nie rozumiał ich – jak to jest, że ktoś mu mówi, co ma robić, a czego nie? Jednocześnie był bardzo inteligentnym dzieckiem. Wszyscy uspokajali rodziców – przecież to mały geniusz, wystarczy posłuchać, jak wypowiada się na temat ciężarówek, jakiego języka używa.

Gdy jednak Pawełek poszedł do szkoły, gdzie skończyła się zabawa, a jej miejsce zajęły obowiązki i konieczność przestrzegania poleceń, zaczęły się problemy. Chłopiec nie umiał się skoncentrować, nie rozumiał, że powinien słuchać nakazów, że nie może robić tego, na co ma ochotę. Nie był zainteresowany nawiązywaniem kontaktów. Na jakiekolwiek próby zwrócenia uwagi reagował impulsywnie lub agresywnie. Jego najlepszą przyjaciółką stała się rutyna, tylko powtarzalność czynności go uspokajała. Kiedy kolejność lekcji się zmieniała, gdy z powodu nieobecności nauczyciela zamiast matematyki był język polski, wpadał w histerię, jakby walił mu się świat. Wtedy padła diagnoza - zespół Aspergera.

Kiedy identyczne problemy zaczęła mieć siostra chłopca, Natalka, rodzice długo nie mogli w to uwierzyć. Dziewczynka miała swoją ukochaną pasje – plastykę, ale nie zamykała się w sobie jak Paweł. Niestety, gdy poszła do szkoły, zaczęła zachowywać się jak brat. Źle postawione krzesło, źle ułożona książka doprowadzały ją do histerii. Podczas lekcji nagle wybuchała śmiechem lub wpadała we wściekłość. Zespół Aspergera objawia się u Natalki przede wszystkim problemami na tle emocjonalnym.

Wychowanie Natalii i Pawełka jest wyzwaniem. Trzeba ich nauczyć funkcjonowania w społeczeństwie, oswajać z ludźmi, uczyć kontaktu, komunikacji, nawiązywania i podtrzymania relacji. Jednocześnie trzeba też rozwijać dar, który mają – pasję i niezwykły intelekt. To trudne, ale nie niemożliwe.

W tym roku szkolnym  zachowanie  Pawełka uległo pogorszeniu, jakby zupełnie stracił kontakt z rzeczywistością – smuci się mama dzieci. Najgorsze są sytuacje, kiedy synek z czymś się nie zgadza albo czegoś nie rozumie, a to dzieje się praktycznie codziennie. Zaczął być agresywny. W konsekwencji tych zachowań w listopadzie padła nowa diagnoza - autyzm wysokofunkcjonujący z objawami zespołu Aspergera, w trakcje diagnozy jest ADHD.

Ogromną rolę w wychowaniu dzieci z zaburzeniami poznawczymi odgrywa terapia. Turnusy terapeutyczne, stworzone da dzieci z zespołem Aspergera i autyzmem, stanowiłyby w niej ogromną pomoc. W ciągu 14 dni dzieci uczą się umiejętności społecznych, co połączone jest z treningiem umiejętności praktycznych dotyczących czynności dnia codziennego, mają też zajęcia z arteterapii, muzykoterapii, hipoterapii, integracji sensorycznej.

Koszt turnusu dla jednego dziecka jest wysoki, dla dwójki dzieci – ogromny dla przeciętnej rodziny. Dlatego rodzice dzieci proszą dziś o pomoc. To wspaniałe, niezwykle inteligentne dzieciaki, z ogromnym potencjałem, które mają wielką szansę być w przyszłości prawdziwymi specjalistami i stanowić ogromne wsparcie dla innych. Teraz jednak same potrzebują pomocy, by mogli kiedyś tacy się stać.