By diagnoza nie była wyrokiem...

Za lasami, za górami żyła sobie dziewczyna, która dopiero 22 lata miała, a już swoją diagnozę usłyszała... Pomagała każdemu, serce na dłoni dawała i z całej siły wszystkich wspierała.

Od końca gimnazjum byłam bardziej "zmęczona" i ciągle nie miałam siły. Jak to młoda osoba, zbagatelizowałam to i żyłam tak dalej. Ból głowy był cały czas w moim życiu, ale lekarze odsyłali mnie, mówiąc, że symuluję.

Całe dnie przesypiałam, nie byłam w stanie nic robić. Na wykładach mogłam tylko spać i zwijać się z bólu. To było najgorsze. Lekarz stwierdził, że taka moja uroda i dał mi leki na bóle migrenowe.

Po pewnym czasie straciłam czucie w lewej stronie ciała i zaczęłam spadać ze schodów. Do objawów dołączyły drętwienia i omdlenia. Moment kulminacyjny był wtedy gdy spadłam ze schodów, zaczęłam tracić orientację w terenie i zapominać. Wtedy pojechałam do szpitala w Poznaniu, gdzie znów zbagatelizowano mój stan zdrowia. Dopiero w kolejnym szpitalu zaoferowano mi pomoc... Spędziłam tam trzy tygodnie, aż wreszcie usłyszałam diagnozę - SM.

Te słowa dźwięczą w mojej głowie cały czas. Zastanawiałam się jak to będzie, płakałam, chciałam się poddać. Załamałam się. Myślałam, że to wyrok... Jednak po pewnym czasie stwierdziłam, że zacznę walczyć o siebie, bo wtedy pomogę innym bardziej.

Moja walka nadal trwa, choroba postępuje, ale staram się być o jeden krok przed nią. Moją motywacją jest moja rodzina, przyjaciele i ja sama. Jak nie będę w stanie to kto innym będzie pomagał?

SM jest chorobą autoimmunologiczną, na którą nie ma lekarstwa, ale można z nią żyć normalnie. A jak? W ten sposób, że jest ciągła rehabilitacja i leki, które ją będą spowalniać. Dlatego proszę Was wszystkich o wsparcie również finansowe. Będę Wam bardzo wdzięczna za każdy otrzymany grosz!