Rozpaczliwy apel samotnej matki! Wiktoria, jej córka, walczy ze skutkami porażenia...

Jestem samotną matką. Jesteśmy tylko w dwójkę – moja chora córeczka i ja. Samotne rodzicielstwo to duże brzemię, wiele trosk i niepokojów… Jednak też ogromne pokłady miłości. Niestety, czasem to za mało… Muszę prosić o pomoc, bo choć dałabym Wiktorii wszystko, nie mogę dać jej zdrowia…

/Moja córeczka urodziła się zbyt wcześnie… Tak bardzo chciała już być na świecie, że pojawiła się na nim w 26. tygodniu ciąży. Nie ważyła nawet kilograma. Moje macierzyństwo zaczęło się od paraliżującego strachu – nie wiedziałam, czy moje dziecko przeżyje… Czy będę mogła je przytulić, być przy nim, patrzeć, jak dorasta…?

Los postanowił mnie oszczędzić – Wiktoria jest ze mną… Została, żyje. Zamiast szczęścia wydarzył się jednak dramat… Podczas porodu doszło do niedotlenienia u Wiktorii. To poskutkowało mózgowym porażeniem czterokończynowym. Ma znaczny stopień niepełnosprawności.

Nasza codzienność to ciągła walka ze skutkami choroby. Wiktoria porusza się na wózku inwalidzkim. Musimy stale ćwiczyć nóżki, ręce… Bolą ją, pojawiają się przykurcze. Chociaż po tylu latach brakuje już sił, nie zamierzamy się poddać. Na szali jest zdrowie i samodzielność mojej córeczki.

Wiktoria wymaga stałej i intensywnej rehabilitacji. Widać już duże postępy, to napędza nas do dalszej pracy. Jednak leczenie wymaga dużego nakładu finansowego... Zbyt dużego. Na NFZ jest tak mało zajęć, terminy są tak odległe… A Wiktoria potrzebuje rehablitacji cały czas. Za wszystko trzeba płacić…

Każdy mój dzień to ciągła walka o zdrowie i życie dziecka. Chwilami jest ciężko, bardzo… Nie można jednak załamać się, trzeba wstać, pomóc Wiktorii, dalej z nią ćwiczyć. Córeczka ma tylko mnie… Żyję nadzieją, że zechcesz dołączyć się do naszej walki, że Wiki będzie mogła też liczyć na Ciebie, na Twoje wsparcie…

Własnymi siłami nie jestem już w stanie zapewnić Wiktorii rehabilitacji na poziomie dającym efekty. Dlatego z wiarą zwracam się do Ciebie. Wesprzyj mnie w walce o życie mojego dziecka!

Mama Wiktorii, Agnieszka