Po śmierci rodziców walczę o godne życie brata...

Najpierw, po długiej chorobie, odeszła mama. Tato zmarł rok później. Śmierć obojga rodziców była ciosem dla mnie i mojego rodzeństwa. Najmłodszy z nas, Wojtek,  od urodzenia zmaga się z mózgowym porażeniem dziecięcym. Gdy straciliśmy rodziców, miał tylko dziesięć lat. Nie było nawet mowy, by mój młodszy braciszek trafił do domu opieki. Od siedmiu lat jestem jego prawnym opiekunem i zajmuję się Wojtkiem najlepiej, jak potrafię... 

Wiedziałam, że nie mogę się załamać. Wojtek to mój brat, dla którego zrobię wszystko! Niepełnosprawność zdeterminowała nasze całe życie. Wojtek nie potrafi samodzielnie się poruszać, wymaga całodobowej opieki. Jest nastolatkiem zamkniętym w swoim ciele i potrzebuje specjalnych warunków, by mógł codziennie funkcjonować. 

Jedną z podstawowych potrzeb jest systematyczna rehabilitacja. Pomaga to zachować jego stan w optymalnej formie - minimalizować przykurcze i napięcie mięśni. Utrzymanie ciągłości terapii jest kluczowe, toteż staram się, by w wakacje mógł jeździć na turnusy rehabilitacyjne. Uzyskane tam efekty widać gołym okiem.

Wojtek nie mówi, ale może się komunikować! Jest to możliwe za pomocą urządzenia, które jest sterowane oczami! One będą wskazywały litery i słowa, budujące wypowiedzi mojego braciszka. Brzmi to fantastycznie, ale przy tym jest potwornie drogie...

Potrzeb jest bardzo dużo, a przy bieżących wydatkach, nie jestem w stanie sama uzbierać kilkudziesięciu tysięcy złotych. Choć los odebrał nam tak wiele, nie poddajemy się i walczymy o każdy dzień!

Wiele udało nam się osiągnąć, ale życie z osobą niepełnosprawną to niekończąca się lista potrzeb. Sama nie zdołam pomóc bratu… Proszę, zawalcz ze mną!

Aleksandra, siostra Wojtka